การพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวัน โดยใช้วิธีการเรียนรู้แบบนำตนเอง
คำสำคัญ:
การเรียนรู้แบบนำตนเอง, การสื่อสารภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวันบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการเรียนรู้แบบนำตนเองก่อนและหลังการทดลอง และพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษ ของนักศึกษาระดับอุดมศึกษาที่เรียนวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร ในชีวิตประจำวัน จำนวน 21 คน เก็บข้อมูลช่วงเดือนมิถุนายนถึงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2567 เครื่องมือประกอบด้วยโปรแกรมการพัฒนาทักษะการเรียนรู้แบบนำตนเองใช้เวลาทดลอง 6 สัปดาห์ ประกอบด้วย 3 ขั้นตอน ได้แก่ 1) สร้างแรงบันดาลใจ โดยนักศึกษาบอกประโยชน์ กำหนดเป้าหมาย และออกแบบการเรียนรู้ด้วยตนเอง 2) ใช้กระบวนการเรียนรู้ โดยนักศึกษาบอกวัตถุประสงค์และสืบเสาะแสวงหาความรู้ ด้วยตนเอง 3) นำสู่การสร้างสรรค์ นักศึกษาแบ่งปันประสบการณ์เรียนรู้ สะท้อนคิดและเขียนแนวทางการพัฒนาตนเอง เก็บข้อมูลด้วย แบบประเมินพฤติกรรมการเรียนรู้แบบนำตนเองที่ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา เท่ากับ 0.91 มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.86 และแบบประเมินการพูดภาษาอังกฤษ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย สถิติทดสอบวิลคอกซัน
ผลการวิจัยพบว่า พฤติกรรมการเรียนรู้แบบนำตนเองค่าคะแนนเฉลี่ยก่อนทดลอง เท่ากับ 55.14 ภายหลังการทดลอง เท่ากับ 65.43 หากเปรียบเทียบรายด้านพบว่า ด้านการเปิดใจรับโอกาสที่จะเรียน ก่อนการทดลอง ค่าคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 17.71 หลังการทดลองเท่ากับ 21.43 ด้านความรักที่จะเรียนสูง เท่ากับ 16.29 หลังการทดลองเท่ากับ 21.43 ทักษะการพูดพบว่า ร้อยละของคะแนนเฉลี่ยและร้อยละ ของนักเรียนที่ผ่านเกณฑ์ตั้งแต่ร้อยละ 70 ขึ้นไปของนักเรียน 21 คน จากการทดสอบครั้งที่ 2 สูงขึ้น
ข้อเสนอแนะควรสนับสนุนให้นักศึกษามีโอกาศเรียนรู้ด้วยตนเองผ่านกิจกรรมที่ออกแบบ เพื่อสร้างแรงจูงใจเปิดโอกาศให้นักศึกษากำหนดเป้าหมาย และกระบวนการเรียนรู้ด้วยตนเอง ประชุมกลุ่มย่อย เพื่อแบ่งปันประสบการณ์หรือเสนอแนวทางใหม่ ๆ เพื่อปรับปรุงการเรียนรู้
เอกสารอ้างอิง
กิตติวัฒน์ แฝงบุญ และ เศวตาภรณ์ ตั้งวันเจริญ. (2566). การพัฒนาทักษะการเรียนรู้แบบนำตนเองเชิงสร้างสรรค์วิชาสังคมศึกษา เรื่องวัฒนธรรมทางศาสนา โดยการจัดการเรียนรู้แบบนำตนเองเชิงสร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนอำนาจเจริญ. วารสารครุทรรศน์ (Online: https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JER/article/view/265020) มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 3(2), 49-64.
ขจิตา มัชฌิมา และคณะ. (2564). ปัจจัยที่สัมพันธ์กับพฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์, 16(1), 15-30.
จณิสตา สมบูรณ์. (2565). กลยุทธ์การพัฒนาสมรรถนะการนิเทศโดยการเรียนรู้แบบนำตนเองของศึกษานิเทศก์ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน [วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
รัฐพงษ์ สุทธิวรารัฐกานต์ และ ไชยวัฒน์ ชุ่มนาเสียว. (2565). การพัฒนาทักษะการฟัง ทักษะการพูดและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษโดย ใช้การจัดการเรียนรู้เทคนิค KWL- Plus ร่วมกับสื่อมัลติมีเดีย ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(9), 396-410.
รุ่งภรณ์ กล้ายประยงค์. (2023). การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันของการเรียนรู้ด้วยการนำตนเองของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 51(3), 1-14.
สุริยาพร นพกรเศรษฐกุล. (2561). ทักษะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของครูโรงเรียนมัธยมศึกษาจังหวัดระยองสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 18. [วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยบูรพา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). รูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่เสริมสร้างทักษะการเรียนรู้แบบนำตนเองเชิงสร้างสรรรค์. เอส. บี. เค. การพิมพ์.
อชิรญา จตุรภัทรไพบูลย์. (2563). การเสริมสร้างเป้าหมายทางการศึกษาของนักเรียนวันรุ่นโดยการให้คำปรึกษากลุ่ม [วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Alaon, C.L., et al. (2023). Improving Speaking Communication Skills in English through Self-Directed Strategy. International Journal of Educational Innovation and Research, 2(1), 1-9.
Azizah, R. T. and Susanti, A. (2021). The Correlation between Students’ Speaking Skill and Self Directed Learning in Virtual English Community. Jurnal Ilmiah Bahasa Sastra dan Pembelajarannya, 8(2), 146-163.
Charokar, K., and Dulloo, P. (2022). Self-directed Learning Theory to Practice: A Footstep towards the Path of Being a Life-long Learner. Journal of Advances in Medical Education & Professionalism, 10(3), 135-144.
Koiv, K. and Saks, K. (2023). The Role of Self-directed Learning while Supporting NEET-youth: Theoretical Model Based on Systematic Literature Review. International Journal of Adolescence and Youth, 28(1), 129-145.
Loeng, S. (2020). Self-Directed Learning: A Core Concept in Adult Education. Education Research International. Volume 2020, Article ID 3816132, 12 pages https://doi.org/10.1155/2020/3816132
Rcampus. (n.d.). iRubric: Rubric for Speaking Skill. Rcampus. https://www.Rcampus.com/ rubricshowc.cfm?code=UX3BB58&sp=yes&
Waluyo, B. (2019). Thai first-year University Students’ English Proficiency on CEFR Levels: A Case Study of Walailak University, Thailand. The New English Teacher, ISSN: 1905-7725.
Zhaoa, W. & Lertlit, S (2023). The Enhancements of Self-Directed Learning on Tertiary Level Students’ English Reading Skills: A Thai Private University Context. Language Institute, Thammasat University, 16(2), 588-602.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
