The Relationship between Human Relations Skills Of School Administrators in the Digital Age and the Effectiveness of Educational Resource Mobilization under The Secondary Education Service Area Office Sisaket Yasothon
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to investigate 1) the level of human relations skills of school administrators in the digital era 2) the level of effectiveness in educational resource mobilization 3) the relationship between school administrators’ human relations skills in the digital era and the effectiveness of educational resource mobilization and 4) the human relations skill factors of school administrators in the digital era that influence the effectiveness of educational resource mobilization under the Secondary Educational Service Area Office Si Sa Ket–Yasothon. The research sample consisted of 346 school administrators and teachers. The research instrument was a five-point Likert scale questionnaire. The statistics employed for data analysis included percentage, mean, standard deviation, Pearson’s product–moment correlation coefficient, and multiple regression analysis. The research findings revealed that the human relations skills of school administrators in the digital era, overall, were at a high level; the effectiveness of educational resource mobilization, overall, was also at a high level; the relationship between school administrators’ human relations skills in the digital era and the effectiveness of educational resource mobilization was positively correlated; and the human relations skill factors of school administrators in the digital era significantly influenced the effectiveness of educational resource mobilization at the .01 level of statistical significance. The predictive equations were derived in both unstandardized (raw score) and standardized score forms as follows:
y = 1.261 + 0.355X1 − 0.102X2 + 0.075X3 + 0.394X4; R2 = 0.538
Z′ = 0.385Z1 − 0.118Z2 + 0.096Z3 + 0.502Z4
Article Details
References
จิณณวิตร ปะโคทัง. (2561). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลสำหรับผู้บริหารสถานศึกษามืออาชีพ. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
รัฐพงษ์ มั่นต่อ. (2565). แนวทางการบริหารทรัพยากรทางการศึกษาของโรงเรียนขนาดเล็กในยุคฐานวิถีชีวิตใหม่สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุตรดิตถ์ เขต 1. วารสารวิชาการร้อยแก่นสาร, 6(10), 223–238.
สุธาทิพย์ ภูธรรมะ. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการบริหารงบประมาณของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 5. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
สุธาสินี สุริยา. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครูในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ.
เสาวภา พรเสนาะ. (2556). การศึกษาทักษะการบริหารของผู้บริหารสถานศึกษาตามความคิดเห็นของผู้บริหารสถานศึกษาและครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตราด. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). สภาวะการศึกษาไทย ปี 2560/2561: ฐานข้อมูลกับการบรรลุตามเป้าหมายแผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. 21st เซ็นจูรี่.
ศรัญญา น้อยพิมาย. (2562). ทักษะด้านมนุษยสัมพันธ์ของผู้บริหารสถานศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). Harper & Row.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2013). Educational administration: Theory, research, and practice (9th ed.). McGraw-Hill.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Likert, R. (1967). The human organization: Its management and value. McGraw-Hill.
