An Analitical Study of King’s Role in Buddha’ Era Leading to the Influence for Thai Society in the Present

Main Article Content

Phra Anurak Kantavīro (Amphanthong)
Sunthorn Sukhsaptaweephol
Phrakhruphiphitcharutham -

Abstract

This research article aimed to: (1) study the historical background of kingship in Buddhism, (2) examine the roles of kings in relation to Buddhism during the Buddha’s
lifetime, and (3) analyze the roles of kings in the Buddhist era that continue to influence
Buddhism in contemporary society. This study employed documentary research
methodology by examining data from the Tipiṭaka, commentaries, textbooks, academic documents, and related research works, which were then analyzed descriptively.


The findings revealed that: (1) kingship in Buddhism is understood in the sense of a ruler and protector who performs duties in accordance with Dhamma. This differs from the Brahmanical concept, which emphasizes birth status and divine authority. Buddhism, by contrast, gives importance to leadership that is accepted by the people and grounded
in righteous governance. (2) The roles of kings in the Buddhist era-namely King Bimbisāra,
King Pasenadi Kosala, King Suddhodana, the Licchavi rulers, and King Udena-were
prominent in supporting Buddhism through royal patronage, the construction of monasteries and religious sites, the circumstances leading to the formulation of Vinaya rules, and the occasions that gave rise to important Dhamma discourses. (3) These roles continue to influence Buddhism in contemporary society in four major dimensions: the structural foundation of Buddhism, patronage and maintenance of Buddhism, discipline and Vinaya administration, and the propagation of Buddhism. This is evident today in the
role of temples as community centers, the cooperation of the state and the public insupporting Buddhism, the screening of ordination candidates, the administration of
Sangha affairs, as well as the use of family, community, and leadership as bases for the
transmission of Buddhism

Article Details

How to Cite
Amphanthong, A., S. Sukhsaptaweephol, and P. -. “An Analitical Study of King’s Role in Buddha’ Era Leading to the Influence for Thai Society in the Present”. Mahachula Academic Journal, vol. 13, no. 1, Apr. 2026, pp. 292-08, https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMA/article/view/286126.
Section
Research Articles

References

กรมศิลปากร. คติเรื่องราชาในจารีตวัฒนธรรมไทย. กรุงเทพมหานคร : กรมศิลปากร, ๒๕๖๖.

กองพุทธศาสนสถาน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. คู่มือการพัฒนาวัดสู่ความเป็นมาตรฐาน. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ, ๒๕๕๔.

ที.ดับบลิว. ริส เดวิดส์. พระพุทธศาสนาในชมพูทวีป. สมัย สิงหศิริ แปล. กรุงเทพมหานคร : มหามกุฏราชวิทยาลัย, ๒๕๑๕.

พระครูปลัดไพฑูรย์ เมธิโก (มหาบุญ). “อปริหานิยธรรม: สันติภาพสู่สังคมไทย”. วารสารกระแสวัฒนธรรม. ปีที่ ๑๖ ฉบับที่ ๒๙. มกราคม-มิถุนายน, ๒๕๕๘: ๗๓-๘๒.

พระครูพัชรกิตติโสภณ. ดร. สถานภาพและบทบาทของสตีในพระพุทธศาสนา. บุรีรัมย์ : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์บุรีรัมย์, ๒๕๖๘.

พระครูพิสัยปริยัติกิจ (แก่น อคฺควณฺโณ). “บทวิจารณ์หนังสือ พระมหากษัตริย์กับพระพุทธศาสนาในประวัติศาสตร์ เขียนโดย : รองศาสตราจารย์ดนัย ไชยโยธา”. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ วิทยาลัยสงฆ์นครสวรรค์. ปีที่ ๗ ฉบับที่ ๒ พฤษภาคม – สิงหาคม ๒๕๖๒.

พระครูสุทธิปริยัตยาทร แย้มปิ๋ว. “การศึกษาวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างพระพุทธบัญญัติกับพระมหากษัตริย์ในสมัยพุทธกาล”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา.บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๕๓.

พระครูสุพลวิฒิกร (ทวนชัย สุภโร). “ระบอบสามัคคีธรรม: บทเรียนจากเจ้าลิจฉวีถึงสังคมไทย”. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ. ปีที่ ๒ ฉบับที่ ๑ มกราคม-เมษายน, ๒๕๕๘.

พระใบฎีกาเดชา กุสลจิตฺโต (สังวาลวงศ์) และ สุกิจ ชัยมุสิก. “ศึกษาวิเคราะห์การปกครองแบบธรรมวิชัยของพระเจ้าอโศกมหาราช”. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม. ปีที่ ๙ ฉบับที่ ๒ พฤษภาคม– สิงหาคม, ๒๕๖๕.

พระพรหมบัณฑิต (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). ธรรมราชา. กรุงเทพมหานคร : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๕๗.

พระภานุพันธ์ อตฺถวาโร และคณะ. บุพเปตพลี อุทิศบุญแด่ผู้ล่วงลับ. ปทุมธานี: รุ่งศิลป์การพิมพ์ ๑๙๗๗ จำกัด, ๒๕๖๓.

พระมหาณัฐวุฒิ ถิรธมฺโม (รอดวงค์ศา). “ศึกษาวิเคราะห์การสงเคราะห์ระหว่างอาณาจักรกับศาสนจักรที่ปรากฏในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนา : กรณีศึกษาพระเจ้าปเสนทิโกศลกับพระพุทธศาสนา”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๕๓.

พระมหามิตร ฐิตปญฺโญ. พระพุทธศาสนาในศรีลังกา. ขอนแก่น: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น, ๒๕๖๑.

พระยาอนุมารราชธน. สารานุกรมไทย ฉบับราชบัณฑิตสถาน เล่ม ๒. กรุงเทพมหานคร : ราชบัณฑิตยสถาน, ๒๕๒๑.

ภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. ปศ ๑๐๓ มนุษย์กับอารยธรรม.กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, ๒๕๔๒.

มนตรี ธีรธรรมพิพัฒน์ และ ประเวศ อินทองปาน. “แนวคิดเรื่องผู้ปกครองแบบธรรมราชาในพุทธปรัชญาเถรวาทกับการแก้ปัญหาทางการเมือง”. วารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์. ปีที่ ๔ ฉบับที่ ๑ มกราคม-มิถุนายน ๒๕๖๔.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.

_______________อรรถกถาภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๖๐

_______________อรรถกถาภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๕๘.

มหาเถรสมาคม. กฏมหาเถรสมคม ฉบับที่ ๑๗ พ.ศ, ๒๕๓๖ ว่าด้วยการแต่งตั้งถอดถอนพระอุปัชฌาย์. ประกาศแถงการณ์คณะสงฆ์ เล่ม ๘๑ ตอนที่ ๓ วันที่ ๒๕ มีนาคม ๒๕๓๖.

มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. ปศ ๑๐๓ มนุษย์กับอารยธรรม. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, ๒๕๔๒.

โรงพยาบาลสงฆ์ กรมการแพทย์. รายงานประจำปี ๒๕๖๗ โรงพยาบาลสงฆ์ กรมการแพทย์. กรุงเทพมหานคร: โรงพยาบาลสงฆ์ กรมการแพทย์ สาธารณสุข, ๒๕๖๗.

วศิน อินทสระ. ทางดำเนินของมุนี โมไนยปฏิปทา. กรุงเทพมหานคร : บริษัท ขุมทองอุตสาหกรรมและการพิมพ์ จำกัด, ๒๕๕๘.

_______________พระอานนท์พุทธอนุชา. กรุงเทพมหานคร : บริษัท สำนักพิมพ์สุภา จำกัด, ๒๕๕๖.

สมหวัง แก้วสุฟอง. “การดำรงอยู่ของระบบวรรณะในสังคมอินเดีย”. วารสารปณิธาน. ปีที่ ๑๔ ฉบับที่ ๑ มกราคม-มิถุนายน, ๒๕๖๑.

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. คู่มือสังฆาธิการ พ.ศ, ๒๕๖๗. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ, ๒๕๖๗.

อำนวย ยัสโยธา. “การแนะนำและแก้ไขปัญหาทางสังคมและการเมืองของพระพุทธเจ้า”. รายงานการวิจัย. ศูนย์พุทธศาสน์ศึกษา : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๕๐.

Burnell. The Ordinances of Manu. London: Kegon Paul. Truch Treibner & Co.Ltd.. 1981.