Contemporary Dance Drama Based on Traditional Rituals: The Creative Design of The “Rachakhru Nora” Performance

Main Article Content

Wasiphat Pradasak
Surat Jongda
Chalermchai Piromrak

Abstract

งานวิจัยเชิงคุณภาพนี้มีจุดมุ่งหมาย (1) เพื่อศึกษาบริบท พิธีกรรม ประเพณี และหลักการปฏิบัติของราชครูโนรา (ปรมาจารย์โนรา) (2) เพื่อพัฒนากรอบความคิดสร้างสรรค์สำหรับละครรำร่วมสมัยชื่อ “ราชครูโนรา” ซึ่งสะท้อนถึงชีวิตทางจิตวิญญาณและอัตลักษณ์ของศิลปิน เก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงจำนวน 12 คน ซึ่งรวมถึงปรมาจารย์โนรา ศิลปิน และผู้เชี่ยวชาญด้านพิธีกรรม โดยใช้วิธีการสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วม การสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่ม ตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลโดยใช้วิธีการไตรมุม และสังเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหา


ผลการวิจัยเผยให้เห็นองค์ประกอบหลักสองประการของกระบวนการสร้างสรรค์ ได้แก่ (1) โครงสร้างการเล่าเรื่อง ซึ่งแบ่งออกเป็นสี่ช่วงชีวิต ได้แก่ ปฐมชีวะ (การเกิดและศรัทธา) โลกาภิวัตน์ ศิลปะปณิธาน (การควบคุมตนเองและประเพณี) และ สุปสันสัตถะ (มรดกที่ยั่งยืน) (2) การประยุกต์ใช้องค์ประกอบการแสดงหกประการ ได้แก่ บทละคร การออกแบบท่าเต้น ดนตรี เครื่องแต่งกาย การออกแบบเวที และมัลติมีเดีย โดยการบูรณาการมัลติมีเดียสมัยใหม่เป็นเครื่องมือเชิงสัญลักษณ์ การแสดงจึงสร้างพื้นที่การรับรู้ใหม่ในขณะที่ยังคงรักษาแก่นแท้ดั้งเดิมไว้ งานวิจัยนี้มีส่วนช่วยในการสร้าง “แบบจำลองการสื่อสารคุณค่าทางจิตวิญญาณผ่านการแสดงร่วมสมัย” โดยเน้นย้ำถึงความคงอยู่ของศรัทธาและความกตัญญูต่อบรรพบุรุษในยุคดิจิทัล งานวิจัยนี้เป็นแนวทางสำหรับการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมและส่งเสริมการแสดงสร้างสรรค์และแบบจำลองการเรียนรู้ทางวัฒนธรรมในอนาคต

Article Details

How to Cite
Pradasak, W., S. Jongda, and C. . Piromrak. “Contemporary Dance Drama Based on Traditional Rituals: The Creative Design of The ‘Rachakhru Nora’ Performance”. Mahachula Academic Journal, vol. 13, no. 1, Apr. 2026, pp. 457-7, https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMA/article/view/288702.
Section
Research Articles

References

จิระประภา โพธิเล. “การออกแบบการแสดงของพีรพงศ์ เสนไสย”. วารสารศิลปกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยทักษิณ. ปีที่ ๑๒ ฉบับที่ ๒ (กรกฎาคม-ธันวาคม ๒๕๖๓) : ๑๖๒-๑๘๑.

จุติกา โกศลเหมมณี. “รูปแบบและแนวความคิดในการสร้างสรรค์งานนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยของนรพงษ์ จรัสศรี”. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๕๖.

ณวิญ เสริฐผล, “การดำรงอยู่ของภูมิปัญญาท้องถิ่นในสังคมโลกาภิวัตน์”. วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตพะเยา. ปีที่ ๕ ฉบับที่ ๒ (กรกฎาคม –ธันวาคม ๒๕๖๓) : ๓๑๓-๓๓๑.

พิทยา บุษรารัตน์และเบ็ญจวรรณ บัวขวัญ, “โนรา: บทบาท หน้าที่ และความสัมพันธ์กับชุมชนภาคใต้ในสังคมร่วมสมัย”. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัย ทักษิณ. ปีที่ ๙ ฉบับที่ ๑ (มกราคม-มิถุนายน ๒๕๖๐) : ๑๑๒-๑๑๕.

ภูวนัย กาฬวงศ์และวิชชุตา วุธาทิตย์. “การประยุกต์นาฏศิลป์ไทยร่วมกับสื่อผสมเพื่อสร้างอัตลักษณ์ใหม่ของการแสดงร่วมสมัย”. วารสารศิลป์และสื่อสร้างสรรค์. ปีที่ ๓ ฉบับที่ ๑ (มกราคม – มิถุนายน ๒๕๕๙) : ๑๑๓-๑๒๔

มนูศักดิ์ เรืองเดชและนราพงษ์ จรัสศรี. “แนวคิดการสร้างสรรค์นาฏศิลป์ไทยร่วมสมัย”. วารสารมหาวิทยาลัยนครพนม. ปีที่ ๗ ฉบับที่ ๒ (พฤษภาคม – สิงหาคม ๒๕๖๐) : ๑๐๘-๑๑๖.

วนศักดิ์ ผดุงเศรษฐกิจ. “กระบวนการเข้าถึงบทบาทและประสบการณ์จริงของผู้แสดงในการแสดงนาฏยศิลป์ร่วมสมัย”. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. ปีที่ ๔ ฉบับที่ ๒(กรกฎาคม – ธันวาคม ๒๕๖๐) : ๑๖๑-๑๘๐..

Denzin, N. K. The Research Act: A Theoretical Introduction to Sociological Methods. Chicago : Aldine Publishing Company, 1970.