นาฏกรรมร่วมสมัยบนฐานพิธีกรรมดั้งเดิม: การออกแบบการแสดงชุด “ราชครูโนรา”*

Main Article Content

นางสาววาษิภัช ประดาศักดิ์
สุรัตน์ จงดา
เฉลิมชัย ภิรมย์รักษ์

บทคัดย่อ

         การศึกษาวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ (๑) เพื่อศึกษาดูความคิดเห็นของจารีตและหลักการปฏิบัติของราชครูโนรา(๒) เพื่อนำองค์ความรู้มาสู่การออกแบบและสร้างสรรค์นาฏที่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนที่สะท้อนให้เห็นและจิตวิญญาณของศิลปินใน “ราชครูโนรา” เพื่อเป็นแนวทางการวิจัยเชิงคุณภาพกลุ่มตัวอย่างที่ประกอบด้วยราชครูโนราโห่และการวิจัยในโรงครูจำนวน ๑๒ ท่าน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ การสังเกตการณ์การสังเกตแบบสำรวจและนำเสนอเชิงลึกและสำรวจกลุ่มหาข้อมูลที่ได้รับการตรวจสอบแบบสามเส้าและวิเคราะห์เนื้อหา


         ผลการวิจัยพบว่ามีต้นกำเนิดและศรัทธา), ออนาภิวัตน์ (แกนที่โลกเชื่อมโยงกันเป็นสื่อไร้เหล็ก), องค์ประกอบ องค์ประกอบปณิธาน (การครองตนและจารีต) และสืบสานศรัทธาวันทาราชครู (มรดกที่สืบค้น) (๒) การสืบสวนประวัตินาฏกรรม ๖ กล่าวถึงบทละคร ท่ารำ ดนตรี แต่งกาย และบางทีอาจเป็นไปได้ที่เทคโนโลยีสมัยใหม่มาสร้างพื้นที่ทางการศึกษาโดยไม่ทำลายรากเหง้าแบบดั้งเดิมองค์ความรู้ใหม่ที่ได้คือ “ โมเดลการสื่อสารคุณค่าทางจิตวิญญาณผ่านนาฏกรรมร่วมสมัย” ซึ่งเป็นการดำรงอยู่ของศรัทธาและกตัญญูต่อในกีฬาในยุคดิจิทัลเป็นไดรฟ์สำคัญในการสืบสานมรดกที่มีความสำคัญต่อยอดเพื่อสร้างสรรค์นาฏกรรมและรูปแบบการเรียนรู้สื่อเริ่มต้นวัฒนธรรมองค์กรได้อย่างมีประสิทธิภาพ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ประดาศักดิ์ ว., จงดา ส., และ ภิรมย์รักษ์ เ. “นาฏกรรมร่วมสมัยบนฐานพิธีกรรมดั้งเดิม: การออกแบบการแสดงชุด ‘ราชครูโนรา’*”. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, ปี 13, ฉบับที่ 1, เมษายน 2026, น. 457-7, https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMA/article/view/288702.
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

จิระประภา โพธิเล. “การออกแบบการแสดงของพีรพงศ์ เสนไสย”. วารสารศิลปกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยทักษิณ. ปีที่ ๑๒ ฉบับที่ ๒ (กรกฎาคม-ธันวาคม ๒๕๖๓) : ๑๖๒-๑๘๑.

จุติกา โกศลเหมมณี. “รูปแบบและแนวความคิดในการสร้างสรรค์งานนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยของนรพงษ์ จรัสศรี”. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๕๖.

ณวิญ เสริฐผล, “การดำรงอยู่ของภูมิปัญญาท้องถิ่นในสังคมโลกาภิวัตน์”. วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตพะเยา. ปีที่ ๕ ฉบับที่ ๒ (กรกฎาคม –ธันวาคม ๒๕๖๓) : ๓๑๓-๓๓๑.

พิทยา บุษรารัตน์และเบ็ญจวรรณ บัวขวัญ, “โนรา: บทบาท หน้าที่ และความสัมพันธ์กับชุมชนภาคใต้ในสังคมร่วมสมัย”. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัย ทักษิณ. ปีที่ ๙ ฉบับที่ ๑ (มกราคม-มิถุนายน ๒๕๖๐) : ๑๑๒-๑๑๕.

ภูวนัย กาฬวงศ์และวิชชุตา วุธาทิตย์. “การประยุกต์นาฏศิลป์ไทยร่วมกับสื่อผสมเพื่อสร้างอัตลักษณ์ใหม่ของการแสดงร่วมสมัย”. วารสารศิลป์และสื่อสร้างสรรค์. ปีที่ ๓ ฉบับที่ ๑ (มกราคม – มิถุนายน ๒๕๕๙) : ๑๑๓-๑๒๔

มนูศักดิ์ เรืองเดชและนราพงษ์ จรัสศรี. “แนวคิดการสร้างสรรค์นาฏศิลป์ไทยร่วมสมัย”. วารสารมหาวิทยาลัยนครพนม. ปีที่ ๗ ฉบับที่ ๒ (พฤษภาคม – สิงหาคม ๒๕๖๐) : ๑๐๘-๑๑๖.

วนศักดิ์ ผดุงเศรษฐกิจ. “กระบวนการเข้าถึงบทบาทและประสบการณ์จริงของผู้แสดงในการแสดงนาฏยศิลป์ร่วมสมัย”. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. ปีที่ ๔ ฉบับที่ ๒(กรกฎาคม – ธันวาคม ๒๕๖๐) : ๑๖๑-๑๘๐..

Denzin, N. K. The Research Act: A Theoretical Introduction to Sociological Methods. Chicago : Aldine Publishing Company, 1970.