รูปแบบการจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะทางสังคมสำหรับนักเรียนในชนบทภาคเหนือโดยการมีส่วนร่วมของภูมิปัญญาท้องถิ่นและสถานศึกษา

Main Article Content

ประพิณ ขอดแก้ว
เยี่ยมลักษณ์ อุดาการ

บทคัดย่อ

     บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัญหา ความต้องการของชุมชนและสถานศึกษาพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษาและศึกษาผลการพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะทางสังคมสำหรับนักเรียนในชนบทภาคเหนือโดยการมีส่วนร่วมของภูมิปัญญาท้องถิ่นและสถานศึกษา เป็นวิธีวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม การเก็บรวบรวมข้อมูลใช้วิธีศึกษาข้อมูลจากเอกสารและสื่อต่าง ๆ การสังเกตอย่างมีส่วนร่วม การสังเกตอย่างไม่มีส่วนร่วม การสัมภาษณ์แบบไม่เป็นทางการ ประชุมกลุ่ม การจัดเวที
นำเสนอผลงาน การจัดนิทรรศการ และการสนทนา สัมภาษณ์ผู้บริหารสถานศึกษา ครูผู้รับผิดชอบโครงการครูภูมิปัญญาท้องถิ่นและนักเรียน ผลการวิจัยพบว่า การดำเนินงานของสถานศึกษาที่มีบริบททางภูมิสังคมที่แตกต่างกันได้ดำเนินงานพัฒนาทักษะทางสังคมของนักเรียนโดยครูผู้รับผิดชอบโครงการและครูภูมิปัญญาท้องถิ่นพัฒนานักเรียนในกิจกรรม “มัคคุเทศก์น้อย” ด้านความรู้ ความเข้าใจ และการนำไปใช้ ด้านการจัดอบรมและวิทยากร และด้านการนำเสนอผลงานวิจัย อยู่ในระดับมาก ส่วนความพึงพอใจของนักเรียนในการเข้าร่วมกิจกรรม “มัคคุเทศก์น้อย” ด้านความรู้ ความเข้าใจ และการนำไปใช้ อยู่ในระดับมาก ซึ่งในการพัฒนาทักษะทางสังคมตามบริบทของสถานศึกษาสามารถพัฒนานักเรียนด้านทักษะทางสังคมที่ดีขึ้น

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ขอดแก้ว ป., และ อุดาการ เ. . . “รูปแบบการจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะทางสังคมสำหรับนักเรียนในชนบทภาคเหนือโดยการมีส่วนร่วมของภูมิปัญญาท้องถิ่นและสถานศึกษา”. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, ปี 7, ฉบับที่ 2, สิงหาคม 2020, น. 149-64, https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMA/article/view/216319.
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมสามัญศึกษา. ภูมิปัญญาไทย: เอกสารประกอบการสัมมนาการประกันคุณภาพการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: หน่วยศึกษานิเทศก์, ๒๕๔๔.

กัญญา สมบูรณ์. “รูปแบบการเสริมสร้างทักษะทางสังคมของเยาวชนชนเผ่ามูเซอแดงในอำเภอปางมะผ้าจังหวัดแม่ฮ่องสอน”. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, ๒๕๖๐.

เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. การคิดเชิงสังเคราะห์. พิมพ์ครั้งที่ ๔. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ซัลเซลมีเดีย, ๒๕๕๔.

นวรัตน์ รามสูต. สรุปรายงานการประชุม: นโยบายและยุทธศาสตร์ด้านการป้องกันและแก้ไขปัญหาความรุนแรงต่อเด็ก. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร, ๒๕๕๘. (อัดสำเนา)

ปาริชาติ วลัยเสถียรและคณะ. กระบวนการและเทคนิคการทำงานของนักพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: โครงการเสริมสร้างการเรียนรู้เพื่อชุมชนเป็นสุข (สรส.), ๒๕๕๒.

พิมพ์ชนก กลิ่นสุทโธ และคณะ. “การศึกษาอัตลักษณ์แห่งตนของวัยรุ่นที่ครอบครัวแตกแยก”. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา. ปีที่ ๔ ฉบับที่ ๗ (มกราคม-มิถุนายน ๒๕๕๕) : ๘๕.

รัตติยา เหนืออำนาจ และคณะ. “การพัฒนาตัวแบบการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์ในจังหวัดนครสวรรค์”. วารสารมหาจุฬาวิชาการ.ปีที่ ๗ ฉบับที่ ๑ (มกราคม–เมษายน ๒๕๖๓) : ๗๙.

วรพันธุ์ แย้มหงษ์ปภา และพระสุธีรัตนบัณฑิต. “การสื่อสารทางสังคมเพื่อพัฒนากระบวนการเรียนรู้ขององค์กรทางพระพุทธศาสนา”. วารสารมหาจุฬาวิชาการ. ปีที่ ๖ ฉบับพิเศษ (เนื่องในงานพิธีประสาทปริญญาประจำปี ๒๕๖๒) : ๑๘๖.

สุมน อมรวิวัฒน์. กระบวนการเรียนรู้จากแหล่งเรียนรู้ในชุมชนและธรรมชาติ. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพาณิช, ๒๕๔๔.

สมชาย บุญสุ่น. “การจัดการศึกษาตามแนวพุทธจิตวิทยาในโรงเรียนวิถีพุทธ”. วารสารมหาจุฬาวิชาการ. ปีที่ ๖ ฉบับพิเศษ (เนื่องในงานพิธีประสาทปริญญา ประจำปี ๒๕๖๒) : ๒๕๓.

จรีลักษณ์ รัตนาพัทธ์. ทักษะทางสังคม. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : http://jareeluk.blogspot.com/2014/09/blog-post_27.html. [๑๐ พฤษภาคม ๒๕๕๘].

สัมภาษณ์. ผอ.สงวนศักดิ์ ปัญใจแก้ว. ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านโป่งแยงใน. (๒๗ สิงหาคม ๒๕๖๑).

สัมภาษณ์. นางศรีนวล พรหมมา. ครูภูมิปัญญาท้องถิ่น. (๒๗ สิงหาคม ๒๕๖๑).

สัมภาษณ์. นายบุญรัตน์ สดใส. ครูโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่. (๒๗ สิงหาคม ๒๕๖๑).