การศึกษาวิเคราะห์การฟื้นฟูพระพุทธศาสนาของอนาคาริก ธรรมปาละ
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยเรื่อง “การศึกษาวิเคราะห์การฟื้นฟูพระพุทธศาสนาของอนาคาริก ธรรมปาละ”มีวัตถุประสงค์หลัก ๓ ประการ ได้แก่ ๑) เพื่อศึกษาประวัติของอนาคาริก ธรรมปาละ ๒) เพื่อศึกษาบทบาทด้านการฟื้นฟูพระพุทธศาสนาของอนาคาริก ธรรมปาละ ๓) เพื่อวิเคราะห์การฟื้นฟูพระพุทธศาสนาของ อนาคาริก ธรรมปาละ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) จากเอกสารวิชาการที่นักวิชาการได้ทำการศึกษา จนเป็นที่ยอมรับโดยทั่วกันและได้นำออกเผยแพร่
ผลการศึกษาพบว่า อนาคาริก ธรรมปาละ เกิด ๑๗ กันยายน พ.ศ. ๒๔๐๗ มรณภาพ ๒๙ เมษายน พ.ศ. ๒๔๗๖ รวมสิริอายุได้ ๖๙ ปี มีชื่อก่อนที่จะมาเป็นอนาคาริก ธรรมปาละว่า ดอน เดวิด เหวะวิตารเน เกิดในตระกูลชาวพุทธผู้มั่งคั่งในเมืองโคลัมโบ ตำบลเปตตาห์ ประเทศศรีลังกา อนาคาริก ธรรมปาละได้ตั้งใจไว้ตั้งแต่ต้นว่า หากจะตายก็จะขอตายในเพศบรรพชิต อนาคาริก ธรรมปาละได้ก่อสร้าง วัดมูลคันธกุฎิวิหาร ขึ้นที่สารนาถ เพื่อเป็นสถานที่เผยแผ่พระพุทธศาสนาที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมากมาจนถึงปัจจุบันนี้ อนาคาริก ธรรมปาละได้บรรพชา ณ วัดมูลคันธกุฎิวิหาร ในปลายปี พ.ศ. ๒๔๗๕ มีฉายาว่า "ภิกฺขุ ศรี เทวมิตฺร ธมฺมปาล" อนาคาริก ธรรมปาละ เป็นบุคคลที่มีความสำคัญที่สุด ในการฟื้นฟูพระพุทธศาสนาในประเทศอินเดีย หลังจากที่พระพุทธศาสนาเกือบจะสูญหายไปแล้ว และเป็นผู้ก่อตั้งสมาคมมหาโพธิ์ เพื่อเรียกร้องเอาพุทธสถานพุทธคยาในอินเดียกลับคืนมาเป็นของชาวพุทธ นอกจากนี้ท่านยังเป็นชาวพุทธคนแรกในยุคปัจจุบัน ที่เผยแผ่พระพุทธศาสนาในทวีปต่าง ๆ คือเอเชีย อเมริกาเหนือและยุโรป การฟื้นฟูพระพุทธศาสนาของท่านเกิดจากแรงจูงใจ ที่ได้พบเห็นสภาพ ที่ทรุดโทรม ของสังเวชนียสถานพุทธ คยา ที่ตกอยู่ในการครอบครองของพวกฮินดูมหันต์ ท่านได้อธิฐานต่อต้นพระศรีมหาโพธิ์ ที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ว่าจะทำการฟื้นฟูพระพุทธศาสนาให้กลับมาเจริญรุ่งเรืองอีกครั้ง เพื่อเป็นศูนย์กลางการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ในที่สุดการฟื้นฟูพระพุทธศาสนาในอินเดียก็ประสบผลสำเร็จ ชาวอินเดียจำนวนมากภายใต้การนำของ ดร.บี.อาร์.เอ็มเบ็ดการ์ กว่า ๓ แสนคน เข้าร่วมปฏิญาณตนเป็นพุทธมามกะ รับเอาพระรัตนตรัยเป็นสรณะ ทำให้พระพุทธศาสนากลับมาเจริญขึ้นอีกครั้งในอินเดีย
ปัจจุบันนักแสวงบุญชาวพุทธเดินทางสักการะพุทธคยา ซึ่งเป็นสถานที่ตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า สมกับที่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของชาวพุทธทั่วโลก ซึ่งปัจจุบันพุทธยาได้รับการขึ้นทะเบียนจากองค์การยูเนสโกเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของโลก
Article Details
เอกสารอ้างอิง
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). จาริกบุญ – จารึกธรรม. พิมพ์ครั้งที่ ๔๒. กรุงเทพมหานคร: บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน), ๒๕๕๖.
พระราชธรรมมุนี (เกียรติ สุกิตฺติ). เกี่ยวกับอินเดีย. กรุงเทพมหานคร: บริษัท วี. อินเตอร์ พริ้นท์ จำกัด, ๒๕๔๙.
พระเทพโพธิวิเทศ (วีรยุทฺโธ). สู่แดนพระพุทธองค์ ฉบับปรับปรุง. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ อิฐ หิน ดิน ทราย, ๒๕๕๘.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.
เสฐียร พันธรังษี. พุทธสถานในชมภูทวีป. พิมพ์ครั้งที่ ๖. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แพร่วิทยากรุงเทพฯ, ๒๕๒๕.
สันติ เตชอัครกุล. ตามรอยบาทพระพุทธองค์ พร้อมภาพถ่ายพุทธสถานที่สำคัญ. กรุงเทพมหานคร: บริษัท เจ.ซี.การพิมพ์ จำกัด, ๒๕๔๘.
Bhikkhu Sangharakshita. Bhikkhu Sangharakshita Anagarika Dharmapala. First Edition : 1952. in Maha Bodhi Society. Diamond Jubilee Souvenir.
ปรีดีหงษ์สต้น.“การรื้อฟื้นพุทธศาสนา (BuddhistRevival) ในศรีลังกาภายใต้อาณานิคมอังกฤษช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ ๑๙”. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. ปีที่ ๑๓ ฉบับที่๑ (มกราคม-มิถุนายน ๒๕๖๐): ๑๒๕-๑๒๘.
พระมหาบุญไทย ปุญญมโน. “ประวัติศาสตร์การฟื้นฟูพระพุทธศาสนาในอินเดีย (ตอนที่ ๑)”. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: http://www.cybervanaram.net [๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒].
พระมหาบุญไทย ปุญญมโน. “ประวัติศาสตร์การฟื้นฟูพระพุทธศาสนาในอินเดีย (ตอนที่ ๒)”. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: http://www.cybervanaram.net [๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒].
เดวิด แมคคลาเลน. “ชีวประวัติ ผลงานของ เดวิด แมคคลาเลนม”. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : http://file.siam2web.com/cmmba/david_mcclelland.pdfGuruOfManagemet:David McClelland) [๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒].