สังคมธรรมาธิปไตย
Main Article Content
บทคัดย่อ
ชุมชนของมนุษย์ในทวีปต่าง ๆ ของโลกยอมรับระบอบการปกครองที่เรียกว่า “ประชาธิปไตย” เป็นการปกครองที่มีความเป็นธรรมที่สุด ในแวดวงวิชาการทั้งด้านพระพุทธศาสนาและด้านการเมืองการปกครองได้กล่าวถึงธรรมาธิปไตยเนื่องจากเป็นหลักธรรมคำสอนที่มีความสำคัญทั้งต่อปัจเจกบุคคลและสังคมโดยรวมปรากฏในอาธิปเตยยสูตร ประกอบด้วย อัตตาธิปไตย (การถือตนเป็นใหญ่) โลกาธิปไตย (การถือโลกเป็นใหญ่) และ ธัมมาธิปไตย (การถือธรรมเป็นใหญ่) ในจักกวัตติสูตรที่กล่าวถึงธรรมในการปกครองที่ดี หลักการสำคัญของธรรมาธิปไตยคือ “กุศลกรรมบถ” ที่ผู้ปกครองหรือคนในสังคมได้กระทำความดีทางกาย ทางวาจา และทางใจ สังคมธรรมาธิปไตยควรมีหลักการและคุณลักษณะของสังคมประชาธิปไตยอยู่ที่ผู้ปกครองหรือผู้นำ โดยสามารถนำมาประยุกต์ใช้ได้ ๔ แนวทางในการควบคุมตนเอง ในการพัฒนาตนเอง ในการตรวจสอบภายในและภายนอก สังคมธรรมาธิปไตยจึงขึ้นอยู่ที่การบริหารจัดการธรรมของผู้ปกครองหรือผู้นำ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตโต). พุทธธรรม. พิมพ์ครั้งที่ ๗. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๔๑.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตโต). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ ๙. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๔๓.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตโต). ธรรมนูญชีวิต. พิมพ์ครั้งที่ ๑๔. กรุงเทพมหานคร : กองทุน อริยมรรค, ๒๕๔๕.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตโต). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ ๙. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยมหาจฬุาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๔๓.
พุทธทาสภิกขุ. การเมืองคือธรรมะ. พิมพ์ครั้งที่ ๒. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์อรุณวิทยา, ๒๕๓๑.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.
ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒. กรงุเทพมหานคร : นานมีบุ๊คส์พับลิเคชันส์, ๒๕๔๖.