ทัศนะด้านศาสนาของกวีในภควทัชชุกะและมัตตวิลาส : การศึกษาเปรียบเทียบ

Main Article Content

ชานป์วิชช์ ทัดแก้ว
บุณฑริกา บุญโญ

บทคัดย่อ

         การวิจัยครั้งนี้มุ่งศึกษาทัศนะด้านศาสนาของกวีในละครประหัสนะสันสกฤตสองเรื่อง คือ ภควทัชชุกะ และ มัตตวิลาส โดยเน้นการวิเคราะห์แนวคิด คำสอน วัตรปฏิบัติทางศาสนา และลักษณะการล้อเลียนเสียดสีศาสนาในตัวบท พร้อมทั้งนำประเด็นเรื่องผู้แต่งมาพิจารณาประกอบในการตีความเชิงเปรียบเทียบ การวิจัยใช้ระเบียบวิธีเชิงคุณภาพ โดยศึกษาตัวบทภาษาสันสกฤตและบทแปลควบคู่กับคัมภีร์และวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องกับสำนักปรัชญาสางขยะ–โยคะ พุทธศาสนา และไศวนิกายในอินเดียช่วงคริสต์ศตวรรษที่ ๕-๗
         ผลการศึกษาพบว่า ภควทัชชุกะ นำเสนอภาพนักบวชผู้ยึดมั่นในคำสอนเชิงปรัชญา โดยเฉพาะแนวคิดสำนักโยคะ พร้อมทั้งใช้ตัวละครวิทูษกะเป็นเครื่องมือเปรียบเทียบระหว่าง “นักบวชผู้เข้าถึงแก่นแท้ของศาสนา” กับ “ผู้สักแต่ว่าออกบวช” โดยแทบไม่เสียดสีหลักคำสอนของศาสนาอื่นอย่างรุนแรง ตรงกันข้าม มัตตวิลาสกลับเน้นการเสียดสี ประณาม และเย้ยหยันศาสนา ศาสดา และนักบวชจากหลายนิกาย ทั้งพวกกาปาลิกะ ปาศุปตะ และพุทธศาสนา โดยเน้นภาพนักบวชทุศีลและวิถีปฏิบัติที่ผิดเพี้ยนให้เป็นต้นเหตุของอารมณ์ขัน จากความแตกต่างด้านทัศนะศาสนา กลวิธีการล้อเลียน และระดับ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ทัดแก้ว ช., และ บุญโญ บ. “ทัศนะด้านศาสนาของกวีในภควทัชชุกะและมัตตวิลาส : การศึกษาเปรียบเทียบ”. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, ปี 13, ฉบับที่ 1, เมษายน 2026, น. 143-60, https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMA/article/view/285696.
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กุสุมา รักษมณี และคณะ (ผู้แปล). มหากาพย์รามายณะของวาลมิกิฉบับภาษาไทย. ๓ เล่ม. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศิลปากร, ๒๕๕๗.

ชานป์วิชช์ ทัดแก้ว. โสเภณี-ผู้มีพระภาค (ภควทัชชุกะ) : ละครประหัสนะภาษาสันสกฤต. กรุงเทพมหานคร: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๖๗.

อดิศักดิ์ ทองบุญ. ปรัชญาอินเดีย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน, ๒๕๔๖. Bhat, G.K. Nāṭya-Mañjarī-Saurabha (Sanskrit Dramatic Theory). Poona. India: Bhandarkar Oriental Research Institute, 1981.

Gopalan, R. History of the Pallavas of Kanchi. Madras: The University of Madras, 1928.

Keay. J. A History India. Glasgow: Omnia Book Limited, 2000.

Keith, A. B. The Sanskrit Drama in its Origin, Development, Theory & Practice. London:

Oxford University Press, 1970.

Lockwood, M. & Bhat, A.V. Metatheater and Sanskrit Drama (2vols). Madras: Tambaram

Research Associates, 2005.

Ramachandran, T.N. The Royal Artist-Mahendravarman I. In P. S. S. Aiyar (Ed.). The Journal of Oriental Research Madras Vol.VII. (pp. 219-246). The Madras Law Journal Press, Mylapore, 1933.

Ramaratnam, S. Sanskrit Drama: with special reference to prahasana and vīthī. New Delhi: D.K. Printworld, 2014.

Steiner, R. & Straube, M. Die Heiligen-Hetäre; eine indische Yoga-Komödie. München: P. Kirschheim Verlag, 2006.

Sastri, V.P. (ed.). Bodhāyana’s Bhagavadajjukam. Hyderabad: Manimajari Publication, 1986.

Shastri, Surendra Nath. The Law and Practice of Sanskrit Drama. Varanasi: Chowkhamba

Sanskrit series office, 1961.

Unni. N.P. Mattavilasa of Mahendravikramavarman. Trivandrum: College Book House, 1974.

Unni, N.P. Nāṭyaśāstra (4 vols.). Delhi: Nag Publishers, 1998.