กลยุทธ์การสื่อสารแบบมีส่วนร่วมของผู้บริหารมหาวิทยาลัยสวนดุสิต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลยุทธ์การสื่อสารแบบมีส่วนร่วมของผู้บริหารมหาวิทยาลัยสวนดุสิต เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้บริหาร ประกอบด้วย อธิการบดี รองอธิการบดี คณบดี และผู้อำนวยการสำนัก วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) มหาวิทยาลัยพัฒนากลยุทธ์การสื่อสารแบบมีส่วนร่วมผ่านการกระจายอำนาจ มอบอำนาจให้รองอธิการบดีตัดสินใจในสายงานของตนได้โดยตรง พัฒนาช่องทางการสื่อสารหลากหลายเหมาะสมกับกลุ่มเป้าหมายแต่ละกลุ่ม โดยช่องทางไม่เป็นทางการมีประสิทธิภาพสูง 2) กรอบความคิดเป็นปัจจัยสำคัญที่สุด ต้องสื่อสารร่วมกัน สร้างความเป็นเจ้าของร่วม และเปิดใจรับฟังความคิดเห็นที่แตกต่าง วัฒนธรรมองค์กรที่มีรากฐานจากโรงเรียนการเรือนสร้างความเป็นครอบครัวและความผูกพัน แต่วัฒนธรรมอาวุโสส่งผลให้บุคลากรเป็นผู้รับฟังมากกว่าแสดงความคิดเห็น 3) จุดแข็งคือ วัฒนธรรมครอบครัว โครงสร้างชัดเจน และความยืดหยุ่นสูง ส่วนจุดอ่อนคือ บุคลากรไม่กล้าแสดงความคิดเห็น และกระบวนการล่าช้าบางขั้นตอน 4) ความท้าทายหลักคือ การเปลี่ยนกรอบความคิดของบุคลากร วัฒนธรรมลำดับชั้น และความไม่กล้าวิพากษ์วิจารณ์เชิงสร้างสรรค์ และ 5) ผู้บริหารมีบทบาทเป็นแบบอย่าง เปิดใจรับฟัง และลงพื้นที่รับทราบปัญหาจริง การประเมินผลควรทำอย่างต่อเนื่องทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
มหาวิทยาลัยสวนดุสิต. SDU GOAL 2025-2028: Move forward with “Wisdom & Collaboration” The Power of SDU. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสวนดุสิต, ๒๕๖๘.
Benneworth, P., & Jongbloed, B. W. Who Matters to Universities? A Stakeholder Perspective on Humanities, Arts and Social Sciences Valorisation. Higher Education. Vol. 59 No. 5 (2010): 567-588.
Bessette, G. Involving the Community: A Guide to Participatory Development Communication. The Pakistan Development Review. Vol. 43 No. 2 (2004): 201-203.
Elsharnouby, T. H. Student Co-Creation Behavior in Higher Education: The Role of Satisfaction with the University Experience. Journal of Marketing for Higher Education. Vol. 25 No. 2 (2015): 238-262.
Freire, P. Pedagogy of the Oppressed. New York: The Continuum International Publishing Group Inc, 1968.
Habermas, J. Between Facts and Norms: Contributions to a Discourse Theory of Law and Democracy. Massachusetts: MIT Press, 1998.
Iordache-Platis, M., & Josan, I. Communication Efficiency within Higher Education Institutions: The Case of Romania. European Research Studies. Vol. 12 No. 2 (2009): 55-66.
Jacobson, L. T. Participatory Communication for Social Change: The Relevance of the Theory of Communicative Action. Annals of the International Communication Association. Vol. 27 No. 1 (2003): 87-123.
Kunsch, M. M. K. Planejamento de relações públicas na comunicação integrada. Summus Editorial. Brasil: Margarida Kunsch, 2003.
Men, L. R. Strategic Internal Communication: Transformational Leadership, Communication Channels, and Employee Satisfaction. Management Communication Quarterly. Vol. 28 No. 2 (2014): 264-284.
Servaes, J., & Malikhao, P. Participatory Communication: The New Paradigm. In O. Hemer & T. Tufte, Media & Global Change: Rethinking Communication for Development. Sweden/Argentina: Nordicom/CLASCO, 2005.
Singhal, A. Facilitating Community Participation through Communication. New York: UNICEF, 2001.
Tufte, T., & Mefalopulos, P. Participatory Communication: A Practical Guide. Washington, DC: World Bank, 2009.
van der Vyver, C., & Jooste, J. Participatory Communication and Perceptions amongst Staff Members at a Tertiary Education Institution. Mediterranean Journal of Social Sciences. Vol. 5 No. 7 (2014): 631-646.
Welch, M. Appropriateness and Acceptability: Employee Perspectives of Internal Communication. Public Relations Review. Vol. 38 No. 2 (2012): 246-254.
White, C., Vanc, A., & Stafford, G. Internal Communication, Information Satisfaction, and Sense of Community: The Effect of Personal Influence. Journal of Public Relations Research. Vol. 22 No. 1 (2010): 65-84.
