การประเมินหลักสูตรสถานศึกษา กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ โรงเรียนนางแดดวังชมภูวิทยา รัชมังคลาภิเษก พุทธศักราช 2567 โดยใช้รูปแบบของไทเลอร์ (Ralph W. Tyler)

ผู้แต่ง

  • ธัญกมล รามจันทร์ สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
  • สิริวัลย์ นาคใหม่ สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
  • อนุชิฎา ขันเงิน สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
  • อารียา สมคณะ สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
  • Yanrong Fu สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
  • สิทธิพล อาจอินทร์ สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

คำสำคัญ:

การประเมินหลักสูตร, หลักสูตรสถานศึกษา, รูปแบบการประเมินหลักสูตรของไทเลอร์, กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินหลักสูตรสถานศึกษาโรงเรียนนางแดดวังชมภูวิทยา รัชมังคลาภิเษก พุทธศักราช 2567 กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ โดยใช้รูปแบบการประเมินของไทเลอร์ (Ralph W. Tyler) กลุ่มเป้าหมายคือผู้บริหาร ครู และนักเรียนรวม 221 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และแบบบันทึกผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยการหาค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และร้อยละ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) ด้านจุดมุ่งหมายของหลักสูตร ผลการประเมินอยู่ในระดับมาก (equation= 4.48) 2) ด้านการจัดการเรียนรู้ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (equation= 3.71) 3) ด้านผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 ทั้ง 3 องค์ประกอบ ได้แก่ 3.1) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน พบว่า มีผลการเรียนระดับ 3 ขึ้นไป มีค่าเฉลี่ยร้อยละ 83.64 3.2) ผลการอ่าน คิดวิเคราะห์ และเขียน พบว่า มีผลการประเมินระดับ ดี ขึ้นไป คิดเป็นร้อยละ 99.01 และ 3.3) คุณลักษณะอันพึงประสงค์ พบว่า มีผลการประเมินระดับ ดี ขึ้นไป คิดเป็นร้อยละ 99.00 4) ผลการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ พบว่า หลักสูตรเหมาะสมกับบริบทของโรงเรียนมุ่งพัฒนาทักษะและความคิดสร้างสรรค์ผ่านการบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่น อย่างไรก็ตาม ยังมีข้อจำกัดด้านงบประมาณ อุปกรณ์ และเวลาเรียน สรุปว่าหลักสูตรศิลปะมีความเหมาะสมและมีประสิทธิภาพสูง บรรลุเป้าหมายการเรียนรู้ได้อย่างมีคุณภาพ

เอกสารอ้างอิง

กนกภรณ์ เทสินทโชติ (2560). ปัจจัยที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ในโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสระแก้ว เขต 1 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตล]. มหาวิทยาลัยบูรพา.

กรวรรณ อบสุวรรณ, จุฑามาศ มาณะศลิป์, ชัยณรงค์ พุดจีบ, วิภาวรรณ เจรียมพันธ์, เหว่ย ซู ซาง, และ สิทธิพล อาจอินทร์. (2568). การประเมินหลักสูตรสถานศึกษากลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ของโรงเรียนมัธยมศึกษาแห่งหนึ่งในจังหวัดอุดรธานี โดยใช้รูปแบบการประเมินหลักสูตรของไทเลอร์ (Ralph W. Tyler). วารสารครุศึกษาและนวัตกรรม, 27(3), 92–108. https://doi.org/10.71185/jeiejournals.v27i3.279453

กระทรวงศึกษาธิการ. (2552). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.

เพ็ญนภา กุลนภาดล. (2564). วิจัยประเมินหลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการปรึกษา. มหาวิทยาลัยบูรพา.

ภคปภา กำเนิดผล. (2566). การประเมินหลักสูตรกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ โรงเรียนดาวนายร้อยจังหวัดสงขลา โดยใช้รูปแบบของไทเลอร์ [วิทยานิพนธ์ ครุศาสตรมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยทักษิณ.

สายัณห์ วงศ์สุรินทร์, บุญเรือง ศรีเหรัญ, และ ชาตรีเกิดธรรม. (2557). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษา เพื่อพัฒนาความมีวินัยของนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 13(3), 74–82.

สิทธิพล อาจอินทร์. (2564). การพัฒนาหลักสูตร (Curriculum Development). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607–610.

Tyler, R. W. (1950). Basic principles of curriculum and instruction. University of Chicago.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

30-04-2026