การประเมินหลักสูตรสถานศึกษา กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ โรงเรียนนางแดดวังชมภูวิทยา รัชมังคลาภิเษก พุทธศักราช 2567 โดยใช้รูปแบบของไทเลอร์ (Ralph W. Tyler)
คำสำคัญ:
การประเมินหลักสูตร, หลักสูตรสถานศึกษา, รูปแบบการประเมินหลักสูตรของไทเลอร์, กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินหลักสูตรสถานศึกษาโรงเรียนนางแดดวังชมภูวิทยา รัชมังคลาภิเษก พุทธศักราช 2567 กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ โดยใช้รูปแบบการประเมินของไทเลอร์ (Ralph W. Tyler) กลุ่มเป้าหมายคือผู้บริหาร ครู และนักเรียนรวม 221 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และแบบบันทึกผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยการหาค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และร้อยละ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) ด้านจุดมุ่งหมายของหลักสูตร ผลการประเมินอยู่ในระดับมาก (= 4.48) 2) ด้านการจัดการเรียนรู้ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (
= 3.71) 3) ด้านผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 ทั้ง 3 องค์ประกอบ ได้แก่ 3.1) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน พบว่า มีผลการเรียนระดับ 3 ขึ้นไป มีค่าเฉลี่ยร้อยละ 83.64 3.2) ผลการอ่าน คิดวิเคราะห์ และเขียน พบว่า มีผลการประเมินระดับ ดี ขึ้นไป คิดเป็นร้อยละ 99.01 และ 3.3) คุณลักษณะอันพึงประสงค์ พบว่า มีผลการประเมินระดับ ดี ขึ้นไป คิดเป็นร้อยละ 99.00 4) ผลการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ พบว่า หลักสูตรเหมาะสมกับบริบทของโรงเรียนมุ่งพัฒนาทักษะและความคิดสร้างสรรค์ผ่านการบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่น อย่างไรก็ตาม ยังมีข้อจำกัดด้านงบประมาณ อุปกรณ์ และเวลาเรียน สรุปว่าหลักสูตรศิลปะมีความเหมาะสมและมีประสิทธิภาพสูง บรรลุเป้าหมายการเรียนรู้ได้อย่างมีคุณภาพ
เอกสารอ้างอิง
กนกภรณ์ เทสินทโชติ (2560). ปัจจัยที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ในโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสระแก้ว เขต 1 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตล]. มหาวิทยาลัยบูรพา.
กรวรรณ อบสุวรรณ, จุฑามาศ มาณะศลิป์, ชัยณรงค์ พุดจีบ, วิภาวรรณ เจรียมพันธ์, เหว่ย ซู ซาง, และ สิทธิพล อาจอินทร์. (2568). การประเมินหลักสูตรสถานศึกษากลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ของโรงเรียนมัธยมศึกษาแห่งหนึ่งในจังหวัดอุดรธานี โดยใช้รูปแบบการประเมินหลักสูตรของไทเลอร์ (Ralph W. Tyler). วารสารครุศึกษาและนวัตกรรม, 27(3), 92–108. https://doi.org/10.71185/jeiejournals.v27i3.279453
กระทรวงศึกษาธิการ. (2552). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
เพ็ญนภา กุลนภาดล. (2564). วิจัยประเมินหลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการปรึกษา. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ภคปภา กำเนิดผล. (2566). การประเมินหลักสูตรกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ โรงเรียนดาวนายร้อยจังหวัดสงขลา โดยใช้รูปแบบของไทเลอร์ [วิทยานิพนธ์ ครุศาสตรมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยทักษิณ.
สายัณห์ วงศ์สุรินทร์, บุญเรือง ศรีเหรัญ, และ ชาตรีเกิดธรรม. (2557). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษา เพื่อพัฒนาความมีวินัยของนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 13(3), 74–82.
สิทธิพล อาจอินทร์. (2564). การพัฒนาหลักสูตร (Curriculum Development). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607–610.
Tyler, R. W. (1950). Basic principles of curriculum and instruction. University of Chicago.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตบางเขน
วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์ (Kasetsart Educational Review)