การพัฒนาสิ่งแวดล้อมทางการเรียนรู้จักรวาลนฤมิต ตามแนวคอนสตรัคติวิสต์ เพื่อส่งเสริมการคิดสร้างสรรค์ ในนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5

ผู้แต่ง

  • ณัฐฐินันท์ ลากุล โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น ฝ่ายประถมศึกษา (มอดินแดง)
  • สุมาลี ชัยเจริญ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
  • กอบเกื้อ อดิศักดิ์สดใส โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น ฝ่ายประถมศึกษา (มอดินแดง)
  • สายชล จิตภิลัย โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น ฝ่ายประถมศึกษา (มอดินแดง)

คำสำคัญ:

สิ่งแวดล้อมทางการเรียนรู้, จักรวาลนฤมิต, คอนสตรัคติวิสต์, การคิดสร้างสรรค์

บทคัดย่อ

การคิดสร้างสรรค์ เป็นหนึ่งในทักษะการคิดด้านการเรียนรู้และนวัตกรรมของศตวรรษที่ 21 ประเทศที่มีประชากรที่มีความสามารถด้านการคิดสร้างสรรค์ ย่อมมีโอกาสพัฒนาประเทศและเจริญก้าวหน้า มากยิ่งขึ้น การสร้างสิ่งแวดล้อมการเรียนรู้จักรวาลนฤมิต เป็นการสร้างพลเมืองแห่งอนาคตระดับประถมศึกษา การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อออกแบบสิ่งแวดล้อมทางการเรียนรู้จักรวาลนฤมิต ตามแนวคอนสตรัคติวิสต์ เพื่อส่งเสริมการคิดสร้างสรรค์ของผู้เรียน เรื่อง การจัดการสิ่งแวดล้อม และเพื่อตรวจสอบประสิทธิภาพของสิ่งแวดล้อมทางการเรียนรู้จักรวาลนฤมิต กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น ฝ่ายประถมศึกษา (มอดินแดง) ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2566 จำนวนนักเรียนทั้งสิ้น 44 คน โดยเลือกแบบจำเพาะเจาะจง (Purposive Sampling) และผู้เชี่ยวชาญจำนวน 6 คน แบ่งออกเป็น 3 ด้าน ด้านละ 3 คน ได้แก่ ด้านเนื้อหา ด้านสื่อ และด้านการออกแบบ รูปแบบที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ การวิจัยเชิงพัฒนา ประกอบด้วย 3 กระบวนการ คือ กระบวนการออกแบบ กระบวนการพัฒนา และกระบวนการประเมิน ผลการวิจัยพบว่า

  1. การออกแบบสิ่งแวดล้อมทางการเรียนรู้จักรวาลนฤมิต ตามแนวคอนสตรัคติวิสต์ ที่ส่งเสริม การคิดสร้างสรรค์ ประกอบด้วย สถานการณ์ปัญหา แหล่งเรียนรู้ ห้องปฏิบัติการการคิดสร้างสรรค์ ฐานการช่วยเหลือ เครื่องมือทางปัญญา การร่วมมือกันแก้ปัญหา และการโค้ช 
  2. ผลการประเมินประสิทธิภาพสิ่งแวดล้อมทางการเรียนรู้จักรวาลนฤมิต 1) ด้านการคิดสร้างสรรค์ พบว่า ได้คะแนนค่าเฉลี่ยร้อยละ 88.64 ซึ่งผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 ที่กำหนดไว้ 2) ด้านผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน พบว่า มีคะแนนค่าเฉลี่ยร้อยละ 87.92 ซึ่งผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 ที่กำหนดไว้ 3) ความคิดเห็นของผู้เรียนที่มี    ต่อสิ่งแวดล้อมทางการเรียนรู้จักรวาลนฤมิต 3.1) ด้านเนื้อหา ถูกต้องชัดเจน ทันสมัย ไม่ซับซ้อน 3.2) ด้านสื่อ มีภาพเป็นเครื่องนำทาง เข้าใจง่าย เชื่อมโยงกันได้รวดเร็ว 3.3) ด้านการออกแบบ เป็นโลกเสมือนจริงมีปฏิกิริยาสนองกลับได้

เอกสารอ้างอิง

กฤษณา วาทโยธา และ สุมาลี ชัยเจริญ. (2562). ความคิดสร้างสรรค์ของผู้เรียนที่เรียนด้วยสิ่งแวดล้อมทางการเรียนรู้มัลติมีเดียร่วมกับเทคโนโลยีเสมือนจริง ตามแนวคอนสตรัคติวิสต์ ที่ส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ เรื่อง การสร้างสรรค์ชิ้นงานด้วยกระบวนการเทคโนโลยี สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. Humanities, Social Science and arts, 12(2), 499-518.

กัญญารัตน์ โคจร. (2563). การศึกษาสภาพปัจจุบัน ปัญหาด้านการคิดขั้นสูงของนักเรียนโรงเรียนวัดแจ่มอารมณ์. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 26(1), 67-84.

ขจรพงษ์ ร่วมแก้ว. (2560). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้แบบเปิดตามแนวคิดคอนเน็คติวิสต์ซึมเพื่อส่งเสริมการคิดสร้างสรรค์สำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี. [วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม.

ณัฐกานต์ ภูมิคอนสาร. (2565). ทักษะความคิดสร้างสรรค์ที่หล่นหายไปของผู้เรียนกับการศึกษาในศตวรรษ ที่ 21. วารสารครุศาสตร์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 5(1), 1-9.

โยธิน ธีระนันท์ และ สุมาลี ชัยเจริญ. (2563). การออกแบบและพัฒนาสิ่งแวดล้อมทางการเรียนรู้บนเครือข่ายที่พัฒนาตามแนวคอนสตรัคติวิสต์เพื่อส่งเสริมการคิดสร้างสรรค์เรื่องการพัฒนาโปรแกรมประยุกต์สำหรับอุปกรณ์เคลื่อนที่ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 31(1), 41-51.

สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2566). การแถลงข่าวผลการประเมิน PISA 2022. https://pisathailand.ipst.ac.th/news-21/

สุมาลี ชัยเจริญ. (2554). เทคโนโลยีการศึกษา: หลักการ ทฤษฎี สู่การปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 2). คลังนานาวิทยา.

อรพรรณ์ แก้วกันหา และคณะ (2561). การวิจัยปฏิบัติการเพื่อพัฒนาการคิดสร้างสรรค์ รายวิชาคอมพิวเตอร์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนบ้านน้าคิว สังกัดสำนักงานพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา เขต 1.วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 19(2), 289-304.

อิราวรรส พูนผล, สุมาลี ชัยเจริญ และ ศราวุธ จักรเป็ง. (2564). การออกแบบและพัฒนาโมเดลสิ่งแวดล้อมทางการเรียนรู้แบบเคลื่อนที่ (Mobile Learning) ตามแนวคอนสตรัคติวิสต์ที่ส่งเสริมความคิดร้างสรรค์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารคณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 44(4), 151-168.

Guilford, J. P. (1967). The Nature of Human Intelligence. McGraw-Hill.

Kamsulbahri, K. F. K., and Norman, H. (2024). Online Learning with Metaverse for History Education at Primary School Education Level. International Journal of Academic Research in Progressive Education and Development, 13(2), 965-988. https://doi.org/10.6007/IJARPED/v13-i2/21502

Klausmeier, H. J. (1985). Educational psychology (5th ed). Lawrence.

Muthmainnah, et al. (2023). Impact of metaverse technology on student engagement and academic performance: The mediating role of learning motivation, International Journal of Computations, Information and Manufacturing (IJCIM), 3(1), 10–18.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-06-22

รูปแบบการอ้างอิง

ลากุล ณ., ชัยเจริญ ส. ., อดิศักดิ์สดใส ก. ., & จิตภิลัย ส. . (2025). การพัฒนาสิ่งแวดล้อมทางการเรียนรู้จักรวาลนฤมิต ตามแนวคอนสตรัคติวิสต์ เพื่อส่งเสริมการคิดสร้างสรรค์ ในนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 15(2), 24–39. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/neuarj/article/view/275713

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย