การสื่อสารดิจิทัลเพื่อการส่งเสริมการรับรู้เชิงวัฒนธรรม: กรณีศึกษาประเพณีบุญกุ้มข้าวใหญ่ จังหวัดขอนแก่น

ผู้แต่ง

  • ตรัยรัตน์ ปลื้มปิติชัยกุล คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม

คำสำคัญ:

สื่อดิจิทัล, การรับรู้เชิงวัฒนธรรม

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มุ่งศึกษาความเปลี่ยนแปลงทางด้านการสื่อสาร ซึ่งมีผลต่อการรับรู้ข้อมูลข่าวสารของผู้รับสารในยุคปัจจุบัน ซึ่งพฤติกรรมในการเข้าถึงสื่อสอดรับกับเทคโนโลยีและนวัตกรรมที่พัฒนาขึ้น จะพบว่าช่องทางของสื่อดิจิทัลมีความหลากหลากและตอบโจทย์ต่อการใช้งานที่แตกต่างกัน ในแง่นี้แล้วการสื่อสารเพื่อสร้างความเข้าใจในเชิงวัฒนธรรรมผ่านช่องทางในสื่อดิจิทัลยิ่งมีความซับซ้อน ทั้งนี้ผู้ศึกษาได้นำกรณีของประเพณีบุญกุ้มข้าวใหญ่ จังหวัดขอนแก่น มาใช้ศึกษาปรากฎการณ์ เนื่องจากเป็นประเพณีท้องถิ่นที่มีการสืบทอดอย่างยาวนานและได้รับการยอมรับจากสังคม งานศึกษานี้ต้องการแสวงหาแนวทางการใช้สื่อดิจิทัลที่สามารถสร้างผลลัพธ์ต่อการส่งเสริมการรับรู้ของสาธารณชน โดยความสำคัญของสื่อดิจิทัลที่มีพลังในการส่งเสริมการเรียนรู้ ตลอดจนการสื่อสารเผยแพร่ข้อมูลที่รวดเร็วอันมีผลให้เกิดการมีส่วนร่วมของผู้รับสารในทางสังคม จากการศึกษาพบว่ามีแนวทางในการส่งเสริมการรับรู้สื่อดิจิทัลผ่านการเรียนรู้และพัฒนาการใช้งานสื่อดิจิทัลอย่างตระหนักถึงคุณค่า อีกทั้งเพิ่มทักษะในการพิจารณาของบุคคลผู้รับสาร

เอกสารอ้างอิง

กรกมล แจ่มเจริญยิ่ง. (2564). การเปิดรับ ทัศนคติ พฤติกรรมและแนวโน้มการรับมือต่อสถานการณ์การถูกกลั่นแกล้งบนสื่อสังคม (cyberbullying) ของกลุ่ม generation Z ผ่านช่องทางเฟซบุ๊ก [วิทยานิพนธ์ปริญญาวารสารศาสตรมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ณัฐนรี เจนจัด. (2557). การศึกษา "ความเป็นไทย" ในสื่อใหม่ กรณีศึกษาโฆษณาของธุรกิจสายการ [การค้นคว้าอิสระปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ทรงคุณ จันทจร และคณะ. (2561). บุญกุ้มข้าวใหญ่: ความสัมพันธ์ของความเชื่อ ประเพณี และพิธีกรรมต่อความมั่นคงทางสังคม และเศรษฐกิจชุมชนอีสาน. วารสารช่อพะยอ, 29(1), 421-429.

ทองแถม นาถจํานง. (2559). วัฒนธรรมข้าวไทย. ภาพพิมพ์.

ธรินด์ เลิศสุขีเกษม. (2565).การปรับตัวขององค์การภาครัฐสู่รัฐบาลดิจิทัล: ศึกษากรณีการปรับตัวของกระทรวงการต่างประเทศสู่การเป็นรัฐบาลดิจิทัลตามกรอบของแผนพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย ปีพ.ศ. 2563 - 2565 [วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นํ้าทิพย์ วิภาวิน. (2015). เครือข่ายสังคมในสังคมเครือข่าย. TLA Research Journal, 8(2), 119-127.

บุหงา ชัยสุวรรณ. (2558). การสื่อสารการตลาดผ่านสื่อสังคม: ภาพรวมและกรอบแนวความคิด. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรมนิด้า, 2(1), 173-198.

เบญจมาศ ขำสกุล. (2558). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. https://sites.google.com/site/ thaicommunication83/bth-thi-1-kar-suxsar

พรจิต สมบัติพานิช. (2547). โฆษณาในทศวรรษที่ 2000-2010: การศึกษาถึงปัจจัยด้านสื่อที่มีต่อรูปแบบโฆษณา [วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พิชิต วิจิตรบุญยรักษ์. (2554). สื่อสังคมออนไลน์: สื่อแห่งอนาคต. (Social Media: Future Media). Executive Journal, 99.

สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดขอนแก่น. (2566). งานประเพณีบุญกุ้มข้าวใหญ่ จังหวัดขอนแก่น. https://khonkaen.prd.go.th/th/content/page/index/id/165994

Kim, H., and Park, J. (2023). The Impact of Communication Technologies on Social Connections and Cultural Practices. New Media & Society, 25(3), 541-558.

Martínez, J., and García, M. (2023). The Rise of Video and Streaming Platforms: Shifts in Digital Media Consumption Patterns. International Journal of Media Management, 25(3), 210-225.

McQuail, D. (2010). McQuail’s Mass Communication Theory (6th ed.). London: Sage Publication.

Smith, A., et al. (2022). Trends in Digital Media Consumption: Shifting Preferences and Credibility. Journal of Communication Research, 48(4), 321-339.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-06-30

รูปแบบการอ้างอิง

ปลื้มปิติชัยกุล ต. (2025). การสื่อสารดิจิทัลเพื่อการส่งเสริมการรับรู้เชิงวัฒนธรรม: กรณีศึกษาประเพณีบุญกุ้มข้าวใหญ่ จังหวัดขอนแก่น. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 15(2), 184–191. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/neuarj/article/view/276825

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ