ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับการกระทำความผิดฐานพยายามหมิ่นประมาทผู้ตาย ตามประมวลกฎหมายอาญา
คำสำคัญ:
หมิ่นประมาท, พยายามกระทำความผิด, สิทธิมนุษยชน, ผู้ตาย, ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์บทคัดย่อ
บทความทางวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์ถึงกรณีการกระทำความผิดฐานพยายามหมิ่นประมาท กรณีที่การหมิ่นประมาทได้กระทำลงไว้ ณ เวลาหนึ่งในรูปแบบของข้อมูลที่อาจถูกจัดเก็บไว้ในรูปแบบของวิทยานิพนธ์ หนังสือหรือตำรา แต่เมื่อเวลาได้ล่วงเลยไปแล้ว ข้อความนั้นได้ถูกบุคคลอื่นนำไปเผยแพร่หรือใช้ จนอาจทำให้บุคคลที่ถูกใส่ความโดยข้อความนั้นเสื่อมเสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นหรือถูกเกลียดชัง ซึ่งอาจเกิดขึ้นภายหลังที่ผู้ที่ถูกใส่ความหรือแม้แต่ผู้ใส่ความได้ถึงแก่ความตายไปแล้ว ซึ่งกฎหมายไทย ในปัจจุบันยังมิได้กำหนดมาตรการทางอาญาไว้โดยชัดแจ้ง การศึกษาทำโดยพิจารณาจากแนวคำพิพากษาศาลฎีกาและกฎหมายต่างประเทศเกี่ยวกับองค์ประกอบของความผิดของการหมิ่นประมาทและพยายามกระทำความผิดฐานหมิ่นประมาท และวิเคราะห์ให้เห็นถึงผลกระทบต่อทั้งผู้ถูกใส่ความ ทายาทของผู้ถูกใส่ความ หรือแม้กระทั่งต่อทายาทของผู้ใส่ความที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องหรือรู้เห็นถึงการใส่ความนั้นแต่อย่างใด วิเคราะห์ความเชื่อมโยงของความผิดฐานหมิ่นประมาทกับหลักสิทธิมนุษยชน เสรีภาพในการแสดงออกและสิทธิ ในชื่อเสียงและศักดิ์ศรีของบุคคลตามหลักกฎหมายระหว่างประเทศ พร้อมทั้งพิจารณาความคุ้มครองสิทธิ ของผู้ตายซึ่งแม้จะหมดสภาพบุคคลตามกฎหมาย แต่หากมีการใส่ความผู้ตายในทำนองเสีย ๆ หาย ๆ อาจทำให้บุคคลอื่นเข้าใจว่าบุคคลผู้ตายเป็นคนเช่นนั้นย่อมทำให้บุคคลที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้ตาย ได้แก่ บิดา มารดา คู่สมรสหรือบุตรของผู้ตายเป็นผู้เสียหาย
ดังนั้น เสนอแนะว่า ควรกำหนดแนวทางการตีความเกี่ยวกับพยายามกระทำความผิดชฐานหมิ่นประมาทให้มีความชัดเจนยิ่งขึ้น เพื่อให้การบังคับใช้กฎหมายมีความสอดคล้องกับเจตนารมณ์ ชของกฎหมายอาญา และเสนอให้ปรับปรุงบทบัญญัติทางกฎหมายเพื่อให้สอดคล้องกับหลักสิทธิมนุษยชนสากล โดยเฉพาะในด้านการคุ้มครองศักดิ์ศรีของบุคคล แม้ในกรณีที่บุคคลนั้นได้ถึงแก่ความตายแล้ว
เอกสารอ้างอิง
เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์. (2562). คำอธิบายกฎหมายอาญา ภาค 1 .วิญญูชน.
ไกรฤกษ์ เกษมสันต์. (2567). คำอธิบายประมวลกฎหมายอาญา ภาคความผิด มาตรา 288-มาตรา 366/4 (พิมพ์ครั้งที่ 14). สำนักอบรมและศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.
จุมพล สำเภาพล. (2559). พันธกรณีระหว่างประเทศด้านสิทธิมนุษยชนของไทย.เอกสารวิชาการส่วนบุคคล,
วิทยาลัยรัฐธรรมนูญ สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.
ชนินทร์ อินทรปัญญา และคณะ. (2567). มุมมองทางกฎหมายเกี่ยวกับศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของผู้สิ้นสภาพบุคคล.วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง, 7(2), 48-94.
เปมิกา วิวัฒนพงศ์พันธ์ และภูมิ โชคเหมาะ.(2567).กฎหมายต้นแบบว่าด้วยการแต่งตั้งข้าราชการตํารวจตําแหน่งอาจารย์ในสถานศึกษาของสํานักงานตํารวจแห่งชาติให้ดํารงตําแหน่งทางวิชาการ.วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 14(1), 94-106.
ประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2499. (2499,15 พฤศจิกายน). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 73/ตอนที่ 95/ฉบับพิเศษ หน้า 1. https://searchlaw.ocs.go.th/council-of- state/#/public/doc/cGFqZ1lmZFpjSzUyM3BFY0Z2TVJ0Zz09
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา พ.ศ. 2477.(2478,10 มิถุนายน).ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 หน้า 599. https://ratchakitcha.soc.go.th/documents/1100264.pdf
ราชบัณฑิตยสถาน.(2556).พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554.(พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
สหประชาชาติ. (1948). ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน. https://www.un.org/en/about-us/universal-declaration-of-human-rights
สหประชาชาติ. (2492). อนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองบุคคลพลเรือนในยามสงคราม ค.ศ. 1949 (Geneva Convention IV). คณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศ. https://ihl-databases.icrc.org
หยุด แสงอุทัย. (2556). กฎหมายอาญา ภาค 1 (พิมพ์ครั้งที่ 21). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.