An Administration towards a Learning Organization according to McKinsey's 7-S Framework of Graduate School Management Sripatum University Khon Kaen Campus
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to: 1) examine the level of becoming a learning organization at the Graduate School of Management, Sripatum University, Khon Kaen Campus; and 2) investigate the components of McKinsey’s 7-S framework that influence the development of a learning organization. The population consisted of faculty members and administrative staff from the Graduate School of Management, Sripatum University, Khon Kaen Campus, specifically from the Educational Administration program, totaling 36 individuals. The sample group comprised 32 faculty and administrative staff members, selected based on the sample size determination formula developed by Krejcie and Morgan. The statistical methods employed for data analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, and multiple regression analysis. Research findings found that the results revealed as follows: 1) the overall level of becoming a learning organization was rated at the highest level (Mean = 4.59, SD = 0.48). Among the dimensions, the highest mean score was found in learning dynamics. 2) Regarding the components of McKinsey’s 7-S framework, the strategy component had a moderate influence on the development of the learning organization, with a standardized coefficient of 0.599. Additionally, the predictive power of the model for determining the level of becoming a learning organization was 0.728. As in the equations: the raw score regression equation is Ŷ = 3.297 + 0.728(Y₁) and the standardized score regression equation is Ẑ = 3.297 + 0.659(Z₁)
Article Details
References
ขวัญรุ่ง อยู่ใจเย็น. (2556). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษาในจังหวัดเพชรบุรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 10. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.
เขมนิจ บุญสาลี และ กาญจน์ เรืองมนตรี. (2564). กลยุทธ์การพัฒนาการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาขอนแกน. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 15(1), 205-219.
นครินศร์ จับจิตต์. (2562). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อองค์กรแห่งการเรียนรู้ในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). สุวีริยาสาส์น.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. มูลนิธิ สดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
วีรวุธ มาฆะศิรานนท์. (2542). คัมภีร์ บริหารองค์กรเรียนรู้ สู่ T Q M. เอ๊กซเปอร์เน็ท.
สุชาติ กิจธนะเสรี. (2559). การก้าวสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้. http://203.157.7.7/KM/upload_file/data1/knowledgebase.pdf.
สุธรรม ธรรมทัศนานนท์. (2565). การบริหารสู่องค์การแห่งนวัตกรรมการศึกษา. คลังนานาวิทยา.
สุวิมล จอดพิมาย, ชวนชม ชินะตังกูร. (2560). องค์ประกอบองค์การแห่งการเรียนรู้ที่เป็นเลิศของคณะพยาบาลศาสตร์มหาวิทยาลัยเอกชน ในประเทศไทย. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี. 6(2), 209-225.
Halmaghi, E. E. (2018). From the traditional organization to the learning organization. Journal of Defense Resources Management (JoDRM), 9(1), 98-103.
Hoy, W. K. and Miskel, C. G. (2001). Educational Administration : Theory, Research, and Pratice. Mc Graw-Hill.
Lunenburg, F. C. and Ornstein, A. C. (2004). Educational Administration Concepts and Practices. Thomson Learning, Inc.
Marquardt, M.J. (1996). Building the Learning Organization. New York: McGraw–Hill.
Waterman Jr, R. H., Peters, T. J., & Phillips, J. R. (1980). Structure is not organization. Business Horizons, 23(3), 14-26.
