Guidelines for Developing Creative Behavior of School Administrators under the Nakhon Ratchasima Secondary Educational Service Area Office
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research are to 1) study the creative behaviors of school administrators 2) compare the creative behaviors of school administrators, classified by their administrative experience and 3) establish guidelines for developing the creative behaviors of school administrators under the Secondary Educational Service Area Office Nakhon Ratchasima. The sample consisted of 113 school administrators, selected through multi-stage random sampling, and 5 experts, selected through purposive sampling. The research instruments included a questionnaire with an Item-Objective Congruence index of 1.00 for all items and a reliability coefficient of 0.97, along with an interview form. The statistics used for data analysis were percentage, mean, standard deviation, and t-test. The research findings revealed that 1) Overall, the creative behaviors of school administrators were at the highest level. The aspect with the highest mean score was motivation, followed by having a vision, while the aspect with the lowest mean score was initiating ideas. 2) The comparison of the creative behaviors of school administrators, classified by administrative experience, showed statistically significant differences at the .05 level, both overall and in individual aspects. 3) Regarding the guidelines
for developing the creative behaviors of school administrators, it was found that administrators should adapt their roles to become communicators who emphasize deep listening. They should align the school's vision with the personnel's values to foster a sense of shared ownership and help reduce resistance in the workplace. Furthermore, they should act as facilitators by fully providing necessary resource support to the personnel.
Article Details
References
จินตนา ดีดวงพันธ์. (2565). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กร
แห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษามุกดาหาร.
วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ธนวัฒน์ ฉิมกูล. (2565). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา
ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
นฤมล คูหาแก้ว. (2563). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่
การศึกษาประถมศึกษาสระแก้ว เขต 2. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏ
รำไพพรรณี.
นันทพร ขาวใจผ่อง. (2567). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารที่ส่งผลต่อวัฒนธรรมองค์กร
ในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครปฐม เขต 2.
วารสารวิจัยธรรมศึกษา ศูนย์วิจัยธรรมศึกษา สำนักเรียนวัดอาวุธวิกสิตาราม. 7(2), 149-161.
พัชรี อินทาปัจ. (2563). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่
การศึกษามัธยมศึกษา เขต 3. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยี
ราชมงคลธัญบุรี.
พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา พ.ศ. 2547. (2547, 23 ธันวาคม).
ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 121 ตอนพิเศษ 79 ก, น. 51.
พระราชบัญญัติสภาครูและบุคลากรทางการศึกษา พ.ศ. 2546. (2546, 11 มิถุนายน). ราชกิจจานุเบกษา.
เล่มที่ 120 ตอนที่ 52 ก, น. 17.
วงศ์สถิตย์ พริกสี. (2567). การศึกษาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงาน
เขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครสวรรค์. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัย
ราชภัฏนครสวรรค์.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2556). กระบวนทัศน์ใหม่ทางการศึกษา: กรณีทัศนะต่อการศึกษาศตวรรษที่ 21.
กรุงเทพฯ: ทิพยวิสุทธิ์.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครราชสีมา. (2568). แผนปฏิบัติการประจำปีงบประมาณ
พ.ศ. 2568. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครราชสีมา.
สุพรรณิกา ฤกษ์มงคล. (2561). ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหาร
กับความพึงพอใจในการทำงานของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา
มัธยมศึกษา เขต 12. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช. 15(69),
-160.
เสาวนีย์ เกียรติพรศักดา. (2566). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงาน
เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยา เขต 1. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัย
พะเยา.
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York: W.H. Freeman.
Christensen, C. M., Dyer, J. H., & Gregersen, H. B. (2011). The innovator's DNA: Mastering
the five skills of disruptive innovators. Boston, MA: Harvard Business Review
Press.
Combe, I. A. (2015). Leaders' sensemaking under crises: Emerging cognitive consensus
over time within management teams. The Leadership Quarterly. 26(3), 307-322.
Davies, B., & Ellison, L. (2003). The Strategically Focused School. London:
RoutledgeFalmer.
Edmondson, A. C. (2018). The Fearless Organization: Creating Psychological Safety
in the Workplace for Learning, Innovation, and Growth. Hoboken, NJ:
John Wiley & Sons.
Greenleaf, R. K. (1970). The servant as leader. Indianapolis, IN: Robert K. Greenleaf
Center.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities.
Educational and Psychological Measurement. 30(3), 608-610.
Louise S. (2018). Creative leadership: a challenge of our times. School Leadership and
Management. 29(1), 65-78.
Mayo, E. (1933). The human problems of an industrial civilization. New York: Macmillan.
Ryan, R. M., & Deci, E. L. (2000). Self-determination theory and the facilitation of intrinsic
motivation, social development, and well-being. American Psychologist. 55(1),
–78.
Senge, P. M., Kleiner, A., Roberts, C., Ross, R. B., & Smith, B. J. (1994). The fifth discipline
fieldbook: Strategies and tools for building a learning organization. New York:
Currency, Doubleday.
