แนวทางเพื่อพัฒนาการขับเคลื่อนสมรรถนะครูสู่ห้องเรียนทักษะดิจิทัล

kanawud Naulplung; Taweesak    Phetsup

作者

kanawud Naulplung 泰国格乐大学
Taweesak Phetsup 泰国格乐大学

关键词:

Digital Facilitator, Teacher Competencies, Digital Classroom, Society 5.0

摘要

This academic article aims to propose the "Executive Compass" as a strategic mechanism for driving teacher competencies into digital classrooms within the era of Society 5.0. It highlights that the core of this educational transformation transcends the mere provision of physical technology, shifting instead toward the art of change management through the proactive vision of school administrators. To effectively lead this transition, executives must embrace the role of a "Digital Facilitator." This guiding framework emphasizes establishing a foundation of "Psychological Safety" within the organization, thereby ensuring that teachers feel secure to experiment with innovative learning tools without the fear of failure, while simultaneously leveraging technology to alleviate administrative burdens and return valuable time to student development. Furthermore, it suggests that administrators foster "Reverse Mentoring" systems. When educational leadership seamlessly integrates human values with advanced innovation, educational institutions will successfully transition into a smart learning ecosystem that inspires teachers, drives digital classroom competencies, and prepares learners to thrive gracefully in the future.

参考

จิราภรณ์ ศรีอุบล. (2564). การจัดการเรียนรู้ในยุคการศึกษา 5.0. วารสารประสานวิชาการ บัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์,15(2), 45–57.

ชวนคิด มะเสนา. (2559). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในองค์กร. อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.

ฐิตินันท์ น้อนนิ่ม. (2568). พฤติกรรมการส่งเสริมทักษะดิจิทัลให้ครูของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อคุณภาพการจัดการเรียนในยุคสังคมอัจฉริยะ 5.0 ของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครปฐม เขต 2. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยเกริก.

ณัฐพงษ์ พัฒนพงษ์. (2562). การพัฒนาทักษะดิจิทัลในครูยุคใหม่. กรุงเทพฯ: สถาบันการเรียนรู้ตลอดชีวิต.

บริษัท โทรคมนาคมแห่งชาติ จำกัด มหาชน. (2568), NT Smart Classroom: โซลูชันห้องเรียนอัจฉริยะเพื่อการเรียนรู้แห่งอนาคต. https://www.ntplc.co.th

พิมพันธ์ เดชะคุปต์. (2561). การศึกษาและวิชาชีพครู. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ยืน ภู่วรวรรณ. (2564, 24 มิถุนายน). ความสำคัญของทักษะดิจิทัล. Learning. https://learning.edp.ku.ac.th

วิจารณ์ พานิช. (2557). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ตถาตา พลับลิเคชั่น.

วิริยะ ฤาชัยพานิชย์. (2567). การศึกษาไทยกับการเข้าก้าวเข้าสู่ยุค Society 5.0 [บทความพิเศษ]. Thai.org.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครปฐม เขต 2. (2566). รายงานผลการดำเนินงานประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. นครปฐม: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครปฐม เขต 2.

สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2560). ทักษะด้านดิจิทัลของข้าราชการและบุคลากรภาครัฐเพื่อการปรับเปลี่ยนเป็นรัฐบาลดิจิทัล.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2567). นโยบายและแนวปฏิบัติเกี่ยวกับการจัดตั้งและการดำเนินงานชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) เพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษา. สำนักพัฒนาระบบบริหารงานบุคคลและนิติการ.

อันธิกา ปริญญานิลกุล และคณะ. (2563). ทักษะดิจิทัลที่จำเป็นต่อการปฏิบัติงานของผู้ประกอบวิชาชีพในธุรกิจโรงแรมไทย: กรณีศึกษาโรงแรมในเครือดุสิต อินเตอร์เนชั่นแนล ในเขตกรุงเทพมหานคร [รายงานการวิจัย]. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยดุสิตธานี.

Blendata. (ม.ป.ป.). AI และ Big Data เทคโนโลยีสำคัญสู่ยุค Society 5.0. https://blendata.co/th/blog/society-5-0

UNESCO. (2018). Digital skills critical for jobs and social inclusion. https://en.unesco.org/news/digital-skills-critical-jobs-and-social-inclusion

University of Bath. (2025). Your digital and culture. https://www.bath.ac.uk/guides/your-digital-and-culture/

Jack Welch. (2001). Jack: Straight from the gut. New York: Warner Books.