ผลของการรับรู้การสนับสนุนจากองค์กร สมรรถนะด้านดิจิทัล และพฤติกรรมเชิงรุก ต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงาน กรณีศึกษาพนักงานธนาคารอาคารสงเคราะห์
คำสำคัญ:
การรับรู้การสนับสนุนจากองค์กร, สมรรถนะดิจิทัล, พฤติกรรมเชิงรุก, ประสิทธิภาพการปฏิบัติงาน, ธนาคารอาคารสงเคราะห์บทคัดย่อ
การศึกษาค้นคว้าอิสระฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการรับรู้การสนับสนุนจากองค์กร สมรรถนะด้านดิจิทัล และพฤติกรรมเชิงรุก ต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของพนักงานธนาคารอาคารสงเคราะห์ โดยใช้วิธีวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ พนักงาน พนักงานสัญญาจ้าง และลูกจ้างของธนาคาร จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลคือแบบสอบถาม และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยการรับรู้การสนับสนุนจากองค์กร สมรรถนะด้านดิจิทัล และพฤติกรรมเชิงรุก มีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ต่อประสิทธิภาพการทำงาน โดยเฉพาะพฤติกรรมเชิงรุกและสมรรถนะด้านดิจิทัล ซึ่งพนักงานที่มีทักษะด้านดิจิทัล เช่น การรู้ดิจิทัล และความสามารถในการปรับตัวกับเทคโนโลยี สามารถปฏิบัติงานได้อย่างมีประสิทธิภาพและสอดคล้องกับเป้าหมายขององค์กร
เอกสารอ้างอิง
กานต์ภิชชา ธรรมกุล และคณะ. (2023). สมรรถนะดิจิทัลที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรด้านการศึกษาในจังหวัดลำปาง. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 9(3), 29–38.
ณฐมน บัวพรมมี และคณะ. (2021). ผลกระทบเชิงสาเหตุของปัจจัยจูงใจ ปัจจัยค้ำจุน และการรับรู้การสนับสนุนจากองค์การ ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของพนักงานธนาคารแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร. วารสารเครือข่ายส่งเสริมการวิจัยทางมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 4(1), 55–66.
ธนาคารอาคารสงเคราะห์. (2568). รายงานจำนวนบุคลากรธนาคารอาคารสงเคราะห์ ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2025. ธนาคารอาคารสงเคราะห์.
นภาพิณ ผิวทอง และ มัตธิมา กรงเต้น. (2568). การเข้าถึงเทคโนโลยีดิจิทัลที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของผู้ทำบัญชีในเขตกรุงเทพและปริมณฑล. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 5(1), 265–277.
มนัสนันท์ ช่อประพันธ์. (2568). ผลกระทบของพฤติกรรมการทำงานเชิงรุกที่มีต่อประสิทธิผลการปฏิบัติ งานของบุคลากรสายสนับสนุนในสถาบันอุดมศึกษาระดับอุดมศึกษาของรัฐ. วารสารวิชาการ ปข มท., 14(1), e1481-e1481.
สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). กรอบสมรรถนะดิจิทัลสำหรับพลเมืองไทย. กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
อภิวัชร ฉายอรุณ. (2564) ปัจจัยพฤติกรรมการทำงานเชิงรุกและปัจจัยแรงจูงใจในการทำงานที่ส่งผลต่อความ ก้าวหน้าในอาชีพของบุคลากรมหาวิทยาลัยรังสิต. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัย รังสิต.
Bateman, T. S., and Crant, J. M. (1993). The Proactive Component of Organizational Behavior: A Measure and Correlates. Journal of Organizational Behavior. 14(2): 103-118.
Eisenberger, R., et al. (1986). Perceived Organizational Support. Journal of Applied psychology, 71(3), 500.
Hu, X., et al. (2021). Relationship between Proactive Personality and Job Performance of Chinese Nurses: the Mediating Role of Competency and Work Engagement. Frontiers in Psychology, 12, 533293.
Likert, Rensis. (1961). New Pattern of Management. New York: McGraw – Hill.
Masias-Fernandez, M. G., et al. (2023). Digital Competence and Job Performance in University Teachers in the Public Sector. International Journal of Professional Business Review, 8(8), e03251.
Parker, S. K. and Collins, C. G. (2010). Taking Stock: Integrating and Differentiating Multiple Proactive Behaviors. Journal of Management, 36(3), 633-662.
Petersen, E. and Plowman, G. (1946). Business Organization and Management. Richard D. Irwin.
Rhoades, L. and Eisenberger, R. (2002). Perceived Organizational Support: a Review of the Literature. Journal of Applied Psychology, 87(4), 698.
Taro Yamane. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd Ed). New York: Harper and Row Publications.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
