ปัญหาทางกฎหมายในการคุ้มครองลิขสิทธิ์ในรูปแบบรายการเกมโชว์
คำสำคัญ:
กฎหมายลิขสิทธิ์, ทรัพย์สินทางปัญญา , รายการเกมโชว์บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์ถึงปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการให้ความคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญาในรูปแบบรายการโทรทัศน์โดยเฉพาะรายการประเภทเกมโชว์ เนื่องจากในปัจจุบันรายการเกมโชว์เกิดขึ้นมากมายหลายรายการ ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นที่นิยมของผู้ชม อีกทั้งมูลค่าทางเศรษฐกิจสูงในอุตสาหกรรมบันเทิงยุคปัจจุบัน หากไม่มีมาตรการในการคุ้มครองที่ชัดเจน รัดกุม ย่อมทำให้คู่แข่งลอกเลียนแบบ หรือนำเกมโชว์ดังนั้นไปใช้ประโยชน์อย่างไม่สุจริต ซึ่งจะสร้างความเสียหายให้เจ้าของได้ ในการคุ้มครองทางกฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาในรายการเกมโชว์ของไทย อยู่ภายใต้กฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 โดยคุ้มครองการแสดงออกซึ่งความคิด และเป็น "งานสร้างสรรค์" ที่กฎหมายลิขสิทธิ์รับรอง ซึ่งพบว่ายังไม่สามารถให้ความคุ้มครองรายการเกมโชว์ได้อย่างครอบคลุมและมีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะเรื่องรูปแบบของรายการ (Format) ที่มีความหลากหลาย มีการสร้างสรรค์ เปลี่ยนแปลงรูปแบบรายการให้ทันสมัยอยู่เสมอ จากการศึกษาพบว่าปัญหาที่เป็นอุปสรรคสำคัญ ในการคุ้มครองรูปแบบรายการเกมโชว์มีรากฐานมาจากหลักการพื้นฐานของกฎหมายลิขสิทธิ์ คือ "การแบ่งแยกความคิดและการแสดงออก" ซึ่งกฎหมายจะให้ความคุ้มครองเฉพาะส่วนที่เป็นการแสดงออกที่ปรากฏเป็นรูปร่างชัดเจนเท่านั้น แต่จะไม่คุ้มครองไปถึง "ความคิด" "ขั้นตอน" หรือ "กรรมวิธี" ซึ่งเมื่อพิจารณาในรูปแบบรายการเกมโชว์แล้วพบว่าไม่สามารถจัดเป็น "งานนาฏกรรม" หรือ“งานศิลปกรรม” ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ที่จะได้รับความคุ้มครองได้ เนื่องจากการดำเนินรายการของผู้เข้าแข่งขันมีลักษณะเป็นอิสระขึ้นอยู่กับปฏิภาณไหวพริบและความสามารถเฉพาะตัว คล้ายคลึงกับการแข่งขันกีฬามากกว่าการแสดงตามบทบาทที่กำหนดไว้ล่วงหน้าตามนิยามของงานนาฏกรรม นอกจากนี้ องค์ประกอบอื่น ๆ เช่น การจัดฉาก กติกา หรือวิธีการเล่นเกม ศาลฎีกาได้เคยมีคำพิพากษาว่าไม่อาจเป็นงานศิลปประยุกต์อันจะมีลิขสิทธิ์ได้ รูปแบบรายการเกมโชว์จึงไม่ใช่ "งานสร้างสรรค์" ที่กฎหมายลิขสิทธิ์รองรับ ส่งผลให้คู่แข่งทางการค้าสามารถลอกเลียนแบบวิธีการดำเนินรายการได้โดยไม่ถือเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ ดังนั้นจึงเสนอแนะว่าควรกำหนดแนวทางการคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญารูปแบบรายการเกมโชว์ให้ชัดเจนขึ้น เพื่อสร้าง ความเป็นธรรมให้แก่เจ้าของและผู้สร้างสรรค์รายการเกมโชว์
เอกสารอ้างอิง
กรมทรัพย์สินทางปัญญา. (2564). คำอธิบายสรุปสาระสำคัญพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537. https://www.ipthailand.go.th/th/dip-law-2/item/description_copyright.html
กสิรัฐ พลมณี. (2560). แนวทางในการสร้างสรรค์รายการโทรทัศน์ตามแนวทาง “เศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์”. [วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยรังสิต. RSU Institutional Repository. https://rsuir-library.rsu.ac.th/handle/123456789/927
คมน์ทนงชัย ฉายไพโรจน์. (2555). กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาฉบับสมบูรณ์ (พิมพ์ครั้งที่ 1). บานานา สวี.
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2681/2553. (2554,24 มกราคม). ค้นหาคำพิพากษาศาลฎีกา. https://deka.in.th/view-498977.html
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 11047/2551. (2551). ค้นหาคำพิพากษาศาลฎีกา. https://deka.in.th/deka/2551-11047
จักรกฤษณ์ ควรพจน์. (2559). กฎหมายระหว่างประเทศว่าด้วยลิขสิทธิ์ สิทธิบัตร และเครื่องหมายการค้า (พิมพ์ครั้งที่ 9). นิติธรรม.
ไชยยศ เหมะรัชตะ. (2560). ลักษณะของกฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา (พิมพ์ครั้งที่ 11). นิติธรรม.
ดารพุธ ศรีธรรมวุฒิ. (2559). งานอันมีลิขสิทธิ์ที่เกี่ยวข้องกับสัตว์. [สารนิพนธปริญญามหาบัณฑิต].มหาวิทยาลัยกรุงเทพ. http://dspace.bu.ac.th/bitstream/123456789/1818/5/daraput.srit.pdf
ปวริศร เลิศธรรมเทวี .(2559). ความรู้เกี่ยวกับกฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา. วิญญูชน.
พรพจน์ วิรุฬห์ธนวงศ์, ชัยวุฒ ฉิมน้อย, กมลรัตน์ เอียดรอด, และ พิมพิสา จั่นเทศ. (2564). การจัดการเชิง กลยุทธ์การซื้อขายลิขสิทธิ์สำหรับรายการทีวีทั่วโลก. วารสารมรดกเมืองโอ (ออนไลน์) สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย, 11(2), 49-56. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/EAUHJSocSci/article/view/247011
พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537. (2537, 21 ธันวาคม). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 111 ตอนที่ 59 ก, หน้า 1-34. https://www.ipthailand.go.th/images/3534/2565/Copyright/Copyright_Act2_TH.pdf
Auteurswet [Copyright Act]. (1912). https://wetten.overheid.nl/BWBR0001886/
Hoge Raad [Supreme Court of the Netherlands]. (2004, April 16). Castaway Television Productions Ltd. & Planet 24 Productions Ltd. v. Endemol (LJN AO3174). De Rechtspraak. https://uitspraken.rechtspraak.nl/details?id=ECLI:NL:HR:2004:AO3174
Hoge Raad [Supreme Court of the Netherlands]. (1991, January 4). Van Dale Lexicografie BV v. Romme (NJ 1991, 608). De Rechtspraak. https://uitspraken.rechtspraak.nl/details?id=ECLI:NL:HR:1991:ZC0104
Jack Daniel's Properties, Inc. v. VIP Products LLC, 599 U.S. 140 (2023). https://www.supremecourt.gov/opinions/22pdf/22-148_3e04.pdf
Loeb and Loeb LLP. (2012, July). CBS Broadcasting, Inc. v. American Broadcasting Companies, Inc. https://www.loeb.com/en/insights/publications/2012/07/cbs-broadcasting-inc-v-american-broadcasting-com__
Sharp/J.Matthew. (2005).The reality of reality television: Understanding the unique nature of the reality genre in copyright infringement cases. Vanderbilt Journal of Entertainment and Technology Law, 8(1), 177–205. https://scholarship.law.vanderbilt.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=1410&context=jetlaw
Singh, S. (2011). The Format Bible: What is it and why do I need one? WIPO Magazine. https://www.wipo.int/wipo_magazine/en/2011/04/article_0006.html
Tetris Holding, LLC v. Xio Interactive, Inc., 863 F. Supp. 2d 394 (D.N.J. 2012). https://law.justia.com/cases/federal/district-courts/new-jersey/njdce/3:2009cv06115/235418/61/
U.S.C. § 1125. (2012). False designations of origin, false descriptions, and dilution forbidden. Legal Information Institute, Cornell Law School. https://www.law.cornell.edu/uscode/text/15/1125
U.S.C. § 102(b). (1976). Copyright Act of 1976. https://www.law.cornell.edu/uscode/text/17/102
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.