การวิเคราะห์ปัจจัยที่มีประสิทธิผลในการปฏิบัติงานของพนักงาน การรถไฟแห่งประเทศไทยในเขตพื้นที่จังหวัดขอนแก่น

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพทั่วไปในการปฏิบัติงาน 2) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลในการปฏิบัติงาน และ 3) เพื่อเปรียบเทียบปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการปฏิบัติงานของพนักงานการรถไฟแห่งประเทศไทย จำแนกตามอายุ ระดับการศึกษา ตำแหน่งงาน และประสบการณ์  กลุ่มตัวอย่าง คือ พนักงานการรถไฟแห่งประเทศไทยที่ปฏิบัติงานในเขตพื้นที่จังหวัดขอนแก่น จำนวน 132 คน สุ่มตัวอย่างอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย, ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน, การวิเคราะห์พหุคูณถดถอยเชิงเส้น (Multiple Regression) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนพหุคูณแบบสองทาง (Two-way MANOVA) ผลการวิจัย พบว่า สภาพทั่วไปในการปฏิบัติงาน โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อแยกรายปัจจัยพบว่า ปัจจัยส่วนบุคคลมีค่าเฉลี่ยสูงสุด รองลงมาคือ ปัจจัยองค์กร ปัจจัยสภาพแวดล้อม  การทำงาน และปัจจัยแรงจูงใจ ตามลำดับ ประสิทธิผลในการปฏิบัติงาน โดยรวมอยู่ในระดับมาก ด้านที่มีประสิทธิผลสูงสุด คือ ด้านความสามารถในการแก้ไขปัญหา รองลงมาคือ ด้านการตรงต่อเวลา ด้านปริมาณงาน และด้านคุณภาพงาน ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการปฏิบัติงาน ได้แก่ ด้านวัฒนธรรมองค์กร, ด้านความปลอดภัยในการทำงาน และด้านความพร้อมของเครื่องมือ ซึ่งปัจจัยเหล่านี้ร่วมกันพยากรณ์ประสิทธิผลการปฏิบัติงานได้ร้อยละ 67.60 การเปรียบเทียบประสิทธิผลในการปฏิบัติงานของพนักงาน พบว่ากลุ่มพนักงานที่มีตำแหน่งงานต่างกัน มีประสิทธิผลในการปฏิบัติงานแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ใน 3 ด้าน คือ ด้านคุณภาพของงาน, ด้านปริมาณงาน และด้านการตรงต่อเวลา โดยเฉพาะกลุ่มตำแหน่งบริหารจัดการจะมีปฏิสัมพันธ์ต่อประสิทธิผลแตกต่างจากกลุ่มพนักงานฝ่ายเทคนิคและฝ่ายปฏิบัติการ