Potential Development of Tourism Management of Ban Phong Neep Community Tourism Promotion Club (TPC), Si Than Sub-district, Phu Kradueng District, Loei Province

Main Article Content

Thairoj Phoungmanee
Nasriry Sriryparimar
Kochasee Charoensuk

Abstract

Abstract


            This research aimed to 1) study the context of tourism management in Ban Phong Neep, Si Than Sub-district, Phu Kradueng District, Loei Province, and 2) study the potential development of tourism management in Ban Phong Neep Community Tourism Promotion Club, Si Than Sub-district, Phu Kradueng District, Loei Province. It was a study of quantitative and qualitative data. There were 30 informants for data collection: members of the community tourist management team, the local branch office of the Designated Areas for Sustainable Tourism Administration (DASTA), tour operators, the media, tourism scholars, and tourism management networks. To evaluate the suitability of the questionnaire, unstructured interviews, group discussions, meetings, and assessment forms were employed as instruments for qualitative data gathering. Meanwhile, the assessment forms were used to confirm the questionnaire’s reliability. Qualitative data were evaluated using content analysis. The mean and standard deviation were used to assess the quantitative data. The study found that:1) Ban Phong Neep has been organizing tourism since 2005. Initially, it started by itself. Later, the government and educational institutions came to support tourism management. The strength of the village is its location along the Phu Kradueng National Park, with nature, way of life, homestays, and culture linked to forest conservation. The group wants to develop its expertise in tourism management, and 2) the potential development of Ban Phong Neep tourism management revealed that the overall level was at the highest. Culture and natural resources, community organization, and management were the top three criteria with the highest averages

Article Details

How to Cite
Phoungmanee, T. ., Sriryparimar, N. ., & Charoensuk, . K. (2023). Potential Development of Tourism Management of Ban Phong Neep Community Tourism Promotion Club (TPC), Si Than Sub-district, Phu Kradueng District, Loei Province. Journal of Sustainable Tourism Development, 5(2), 1–24. retrieved from https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JSTD/article/view/263585
Section
Research Articles

References

เอกสารอ้างอิง

ชัยณรงค์ ศรีรักษ์. (2565). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานมรดกภูมิปัญญาชุมชนบ้านโนนทัน จังหวัด

หนองบัวลำภู. วารสารวิชาการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 18(1), 86-111.

ณศิริ ศิริพริมา, ศรีจิตรา นวรัตนาภรณ์ และ ไทยโรจน์ พวงมณี. (2561). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวเชิงวิถีชีวิตและ

วัฒนธรรมของบ้านพองหนีบ อำเภอภูกระดึง จังหวัดเลย. เอกสารการประชุมวิชาการระดับชาติพื้นถิ่นโขงชีมูล ราชภัฏอุดรธานี ครั้งที่ 2 ถอดรื้อพรมแดนความรู้ “ความท้าทายของสหวิทยาการในการพัฒนาท้องถิ่นโขงชีมูล. ศูนย์การเรียนรู้พุทธศิลป์ถิ่นอีสาน สำนักวิชาศึกษาทั่วไป มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.

ไทยโรจน์ พวงมณี, คชสีห์ เจริญสุข, พชรมณ ใจงามดี และ ณศิริ ศิริพริมา. (2565). แนวทางการพัฒนาศักยภาพกลุ่ม

การจัดการท่องเที่ยวภูหมากเค็ง ตำบลหนองคัน อำเภอภูหลวง จังหวัดเลย. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 4(2), 56-77.

นิสากร ยินดีจันทร์, ภูริพัฒน์ แก้วตาธนวัฒนา และ สันดุสิทธิ์ บริวงษ์ตระกูล. (2564). การพัฒนาศักยภาพชุมชนในการ

จัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนกรณีศึกษา เครือข่ายท่องเที่ยวโดยชุมชนจันทบุรี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 11(1), 248-260.

บูชิตา สังข์แก้ว, พันธรักษ์ ผูกพันธุ์ และ อัญชลี รัตนะ. (2564). การพัฒนาตัวแบบการจัดการป่าอย่างยั่งยืนโดยการมี

ส่วนร่วมของชุมชนในเขตอุทยานแห่งชาติกรณีศึกษา อุทยานแห่งชาติแม่ยม อำเภอสอง จังหวัดแพร่. วารสารพัฒนาสังคม, 23(1), 2-29.

ประคอง มาโต. (2562). การพัฒนาแหล่งเรียนรู้เชิงภูมิศาสตร์การท่องเที่ยวในพื้นที่มรดกโลกห้วยขาแข้ง. วารสารวิจย

วิชาการ, 2(2), 89-106.

ประยูร ดาศรี และ กนกกาญจน์ แก้วนุช. (2561). การสำรวจมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศในเขตอุทยาน

แห่งชาติปางสีดา จังหวัดสระแก้ว. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 13(1), 36-49.

ปริวรรต สมนึก. (2555). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านภูกับการอนุรักษ์วัฒนธรรม. วารสารศิลปศาสตร์, 8(1),

-36.

ปิ่นฤทัย คงทอง. (2565). แนวทางการจัดการโลจิสติกส์เพื่อการท่องเที่ยวจังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารเพื่อการ

พัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 4(2), 1-21.

ปิยาพร อภิสุนทรางกูร, ไทยโรจน์ พวงมณี และ อิสริยาภรณ์ ชัยกุหลาบ. (2561). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวชุมชน

ชาติพันธุ์ม้งบ้านตูบค้อ อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย. วารสารบริหารจัดการ, 8(2), 15-28.

ปุณยวีร์ วิเศษสุนทรสกุล, ชวลีย์ ณ ถลาง, ชมพูนุช จิตติถาวร และ สหนนท์ ตั้งเบญจศิริกุล. (2563). การพัฒนา

ศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนจังหวัดนครราชสีมา. วารสารรัชต์ภาคย์, 14(34), 31-45)

พยุงพร ศรีจันทวงษ์, อริญชัย หามณี และ พรหมพงษ์ มหพรพรหม. (2563). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิง

นิเวศวัฒนธรรมภูเตาโปงบ้านบุ่งกุ่ม ตำบลนาหอ อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 15(51), 33-43.

พอใจ สิงหเนตร, นริดา อินนาค, และ พีระรักษ์ พิทยกุล. (2566). กลไกลการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนของบ้าน

ป้าเมี้ยง อำเภอเมืองปาน จังหวัดลำปาง. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 5(1), 71-92.

ไพริน เวชธัญญะกุล. (2563). การท่องเที่ยวเชิงนิเวศสู่การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่

ความยั่งยืน, 2(1), 50-63.

มนรัตน์ ใจเอื้อ และ ถิรพร แสงพิรุณ. (2562). การจัดการท่องเที่ยวในอุทยานแห่งชาติแม่วงก์: การท่องเที่ยวบนพื้นฐาน

การมีส่วนร่วมของชุมชน. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 1(2), 35-50.

วนิดา อ่อนละมัย. (2563). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างมีความรับผิดชอบชุมชนบ้านสาวะถี จังหวัดขอนแก่น.

วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 2(1), 74-83.

วรรณวิษา วรฤทธินภา. (2555). การศึกษาปัญหาและกำหนดกลยุทธ์ขององค์กร กรณีศึกษา บริษัท This Work จํากัด.

(การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง, ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย, กรุงเทพมหานคร.

วิษณุ พนาสิทธิ์ และ รัตพงษ์ สอนสุภาพ. (2564). แนวทางการพัฒนาวนอุทยานถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอนให้เป็นแหล่ง

ท่องเที่ยวหลังเหตุการณ์ช่วยเหลือทีมหมูป่าอคาเดมี. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(1), 191-199.

ศุภลักษณ์ พงษ์พุก และ โชติ บดีรัฐ. (2564). รูปแบบการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวแบบยั่งยืนโดยชุมชนกรณีศึกษา

บ้านรักไทย อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก. วารสารมหาจุฬาคชสาร, 12(1), 143-152.

สำนักข่าวกรมประชาสัมพันธ์. (2565). อพท.5 จัดกิจกรรม "ทดลองเที่ยว" เพื่อการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวโดย

ชุมชนอย่างมีส่วนร่วม บ้านพองหนีบ อำเภอภูกระดึง จังหวัดเลย. สืบค้นจาก https://thainews.prd.go.th/th/news/print_news/TCATG220809103404867

สิทธิชัย สวัสดิ์แสน และ ปริญญา นาคปฐม. (2565). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนจังหวัดนครนายก

ภายหลังสถานการณ์โควิด-19. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 4(2), 38-55.

หทัยรัตน์ สวัสดี. (2563). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อการจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนชุมชน

บ้านท่าแร่ อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 2(1), 64-73)

อัญชลี ศรีเกตุ. (2565). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนสู่วิถีที่ยั่งยืน. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์

และสังคมศาสตร์, 8(2), 270-279.

เอกสารอ้างอิง (ภาษาอังกฤษ)

Joppe M., (2015). Sustainable Community Tourism Revisited. Tourism Management, 17(7), 475-479.

Simmons, G. D. (1994). Community participation in tourism planning. Tourism Management, 15(2),

-108.