Participatory Community-Based Tourism Development in Khek Noi Subdistrict, Khao Kho District, Phetchabun Province
Keywords:
Tourism modeling, Community-based tourism, Community participation, Khek Noi SubdistrictAbstract
This research aims to (1) study and explore the current major tourist attractions of the community, (2) analyze the current tourism environment in collaboration with the local community, and (3) develop a community-based tourism model for Khek Noi Subdistrict. The study employed a qualitative research approach. Data were collected through surveys and interviews, complemented by observation and brainstorming sessions with key stakeholders in the study area. The collected information was analyzed using descriptive analysis. The findings reveal that Khek Noi possesses high tourism potential as it is the largest Hmong community in Thailand, distinguished by its unique culture and tradition. The community also offers diverse attractions, including natural, agricultural, and cultural tourism sites. Moreover, its location within Khao Kho District, a well-known tourism destination, allows convenient access for visitors. However, the community still faces challenges such as a lack of cooperation, limited knowledge of tourism management, insufficient tourism promotion, and constraints related to land ownership, electricity use, and complex legal frameworks. These limitations hinder the community’s ability to fully utilize and develop its resources. Therefore, it is essential for the community to enhance understanding of tourism management, strengthen local cooperation, and continuously promote its tourism activities. Through collaborative development, four key tourism models were identified: (1) nature-based and adventure tourism, (2) cultural and traditional tourism, (3) agritourism, and (4) integrated community-based tourism. These models can serve as strategic frameworks for promoting community tourism development in the future.
References
เอกสารอ้างอิง (ภาษาไทย)
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (18 มีนาคม 2567). สรุปสถานการณ์พักแรม จำนวนผู้เยี่ยมเยือน และรายได้จากผู้เยี่ยมเยือน เดือนมกราคม ถึงธันวาคม 2566. https://www.mots.go.th/news/category/705
โกนิฏฐ์ ศรีทอง. (2563). กระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม. ศูนย์จัดการความรู้และถ่ายทอดผลงานวิจัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. (2560). หลักการวิเคราะห์ SWOT (SWOT Analysis). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
จรัญญา คงเพชร. (2563). ความสำเร็จการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน: กรณีศึกษา ตลาดน้ำท่าคา จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารพัฒนาสังคมและยุทธศาสตร์การบริหาร, 23(2), 42-51. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jsd/article/view/245930
จิราภรณ์ แก้วมณี. (2558). การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ชุมชนบ้านหัวเขาจีน อำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 26(2), 1-11. https://doi.org/10.14456/asj-psu.2015.14
จุฬา เจริญวงศ์ สดุดี คํามี และวิภารัศมิ์ พรพฤฒิพันธุ์. (2566). การสร้างเครือข่ายความร่วมมือของภาคส่วนที่เกี่ยวข้องเพื่อการจัดการและการให้บริการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรมตำบลเข็กน้อย อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(7), 667-681. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jsa-journal/article/download/265170/181146/1059424
ณัฏฐพัชร มณีโรจน์. (2560). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 13(2), 25-46. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jitt/article/view/113060
ตรียากานต์ พรมคำ. (2565). การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนภายใต้แนวคิดการจัดการแบบร่วมมือกัน กรณีศึกษา อุทยานแห่งชาติภูหินร่องกล้าและชุมชนบ้านร่องกล้า อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก. [ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร]. NU Intellectual Repository. http://nuir.lib.nu.ac.th/dspace/handle/123456789/5376
ธันวา เบญจวรรณ และชุติพงศ์ สมทรัพย์. (2561). ข้อจำกัดในการจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศน์โดยชุมชนมีส่วนร่วมพิจารณาจากบริบทของกฎหมาย. พิฆเนศวร์สาร, 14(2), 173-191. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/pikanasan/article/view/120457
นพรัตน์ ทรงสายชลชัย ผกามาศ ชัยรัตน์ และชมพูนุช จิตติถาวร. (2565). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม จังหวัดอุทัยธานี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 14(1), 115-131. https://doi.org/10.14456/tnsujournal.2022.34
นัชชา เพิ่มสุภัคกุล และสมศักดิ์ สามัคคีธรรม. (2563). ความสำเร็จของการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน: กรณีศึกษาชุมชนบ้านไร่กองขิงและชุมชนแม่กำปอง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารมหาวิทยาลัยคริสเตียน, 26(3), 36-54. https://he01.tci-thaijo.org/index.php/CUTJ/article/view/240696
แนวหน้า. (27 ตุลาคม 2561). เพชรบูรณ์ชู‘บ้านเข็กน้อย’ต้นแบบท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี‘มนต์เสน่ห์แห่งเขาค้อ’. https://www.naewna.com/likesara/373014
ประสิทธิ์ ลีปรีชา ยงยุทธ สืบทายาท และอุไร ยังชีพสุจริต. (2563). เข็กน้อย 50 ปี สมรภูมิและสิทธิที่ดิน. หจก.วนิดาการพิมพ์.
พัฒนมาศ วงศ์พัฒนศิริ. (2562). การท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน. องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (อพท.).
เพชรายุทธ แซ่หลี วชิระ วิจิตรพงษา หทัยธนก พวงแย้ม อลงกรณ์ เมืองไหว ธณิดา โขนงนุช ศุจินธร ทรงสิทธิเดช และชิตณรงค์ เพ็งแตง. (2567). การจัดรูปแบบการท่องเที่ยวโดยชุมชนแบบมีส่วนร่วมของชุมชนตำบลเข็กน้อย อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์ [รายงานวิจัย]. คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม.
วารัชต์ มัธยมบุรุษ. (10 เมษายน 2560). ระบบการท่องเที่ยว. GotoKnow. https://www.gotoknow.org/posts/627366
วิภารัศมิ์ พรพฤฒิพันธุ์ จุฬา เจริญวงศ์ และสดุดี คํามี. (2566). การพัฒนาศักยภาพทรัพยากรการท่องเที่ยวและกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม ตำบลเข็กน้อย อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(8), 1301-1315. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jsa-journal/article/download/265625/180884/1055529
วีรญา พรมประสิทธิ์. (2565). ปัจจัยความสำเร็จของการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชน: กรณีศึกษาบ้านนาต้นจั่น ตำบลบ้านตึก อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย. [ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร]. NU Intellectual Repository. http://nuir.lib.nu.ac.th/dspace/handle/123456789/5883
ศูนย์วิจัยด้านตลาดการท่องเที่ยว. (2567ก). โครงการสำรวจพฤติกรรมการเดินทางท่องเที่ยวของชาวไทย ปี 2567 รายงานความก้าวหน้าครั้งที่ 2 ข้อมูลครึ่งปี 2567 (มกราคม - มิถุนายน). การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. https://intelligencecenter.tat.or.th/articles/72423
ศูนย์วิจัยด้านตลาดการท่องเที่ยว. (2567ข). รายงานความก้าวหน้าครั้งที่ 3 โครงการสำรวจเพื่อการวิเคราะห์พฤติกรรมนักท่องเที่ยวระหว่างประเทศ ปี 2567. การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. https://intelligencecenter.tat.or.th/articles/66773
สุพล ศิริ พระมหามนกมล กิตติญาโณ (ดีมีหาญ) และกษิดิศ รอดน้อย. (2568). การพัฒนาผลิตภัณฑ์และกิจกรรมการท่องเที่ยวบนฐานทุนทางวัฒนธรรม ของกลุ่มชาติพันธุ์ในจังหวัดเพชรบูรณ์. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 10(2), 46-56. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JMSD/article/view/283987
สุรพงษ์ เพิ่มพล และศรัญญา ศรีทอง. (2566). การพัฒนาผลิตภัณฑ์และกิจกรรมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบ้านเข็กน้อย จังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(7), 275-288. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jsa journal/article/download/265498/180401
องค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อย. (2564). แผนพัฒนาท้องถิ่น (พ.ศ. 2566–2570). https://www.kheknoi.go.th/Pages/plan_pdl_detail/1
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (2566). แผนปฏิบัติการ ระยะ 5 ปี พ.ศ. 2566-2570 และแผนปฏิบัติการประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. https://www.dasta.or.th/uploads/files/202304/1682580274_a757027dc3d614939cb9.pdf
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (2568). วิสาหกิจชุมชนกลุ่มโฮมสเตย์บ้านนาต้นจั่น. https://cbtthailand.dasta.or.th/webapp/community/content/1311/
อัจฉราวรรณ เพ็ญวันศุกร์. (2565). การพัฒนารูปแบบการจัดกิจกรรมและเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ชุมชนบางตะบูนและชุมชนบ้านแหลม อําเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 4(1), 97-114. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JSTD/article/view/258240
เอกสารอ้างอิง (ภาษาอังกฤษ)
Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination of the future. Tourism Management, 21(1), 97-116. https://doi.org/10.1016/S0261-5177(99)00095-3
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Journal of Sustainable Tourism Development

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของโรงเรียนการท่องเที่ยวและการบริการ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต ห้ามผู้ใดนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตอย่างเป็นลายลักษณ์อักษรจากโรงเรียนการท่องเที่ยวและการบริการ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต นอกจากนี้ เนื้อหาที่ปรากฎในบทความเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์

